Τα παιδιά είναι απειλή;

Της Ελένης Μαύρου


Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei



Στις 20 Νοεμβρίου 1989 η διεθνής κοινότητα σημείωνε την 30ή επέτειο της Διακήρυξης των Δι­καιωμάτων του Παιδιού.

Την ίδια μέρα, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθετούσε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, το πρώτο διεθνές νομικό κείμενο που καθορίζει συγκεκριμένα και ξέχωρα δι­καιώματα των παιδιών.

Η Σύμβαση, την οποία υπέγραψαν όλες σχεδόν οι χώρες μέλη του ΟΗΕ (με εξαίρεση ουσιαστικά τις ΗΠΑ), περιλαμβάνει πρόνοιες για το δικαίωμα στη ζωή, την επιβίωση και την ανάπτυξη, το δικαίωμα σε όνομα και εθνικότητα, το δικαίωμα σε προστα­σία από κάθε μορφή εκμετάλλευσης. Τονίζεται ότι η ελευθερία που χρειάζεται το παιδί για να αναπτύξει τις πνευματικές και ηθικές του δυνατότητες απαι­τεί, μεταξύ άλλων, ένα υγιές και ασφαλές περιβάλ­λον, πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα και διασφάλι­ση ενός βασικού επιπέδου διατροφής, ένδυσης και στέγασης.

Κι όμως η πραγματικότητα περιγελά το δίκαιο. Οι συγκρούσεις, η κλιματική κρίση, οι πολιτικές του λιγότερου κράτους, οδηγούν στην απόγνωση ή περιθωριοποιούν εκατομμύρια ανθρώπων. Τις επι­πτώσεις πληρώνουν πρώτα απ’ όλους τα παιδιά.

Εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα ή από ασθένειες που θα μπορούσαν να προληφθούν. Εκατομμύρια παιδιά έχασαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους σε πολέμους. Εκατομμύρια παιδιά εργάζονται κάτω από εξοντωτικές συνθήκες για το ψωμί τους.

Και μη νομίζετε ότι όλα αυτά είναι φαινόμενα «τριτοκοσμικά». 10% περίπου των παιδιών, ηλικίας 5-17 χρόνων, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εργάζονται. 44 Πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπουν το γάμο παιδιών -νεαρών κοριτσιών συνήθως. Περισσότερα από 26 εκατομμύρια παιδιά στην Ευρώπη κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Στην Κύπρο ένα παιδί κακοποιείται σεξουαλικά κάθε 27 ώρες -και αυτά είναι μόνο τα παιδιά που τόλμησαν να μιλή­σουν. Ένα παιδί αυτοκτονεί κάθε 11 λεπτά!

Και είναι και τα παιδιά που συχνά λησμονούνται.

Τα παιδιά με αναπηρία που συχνά, ακόμα και στην Κύπρο, στερούνται τα δικαιώματά τους στην εκπαίδευση, την προστασία, την υγειονομική περί­θαλψη και την κοινωνική ένταξη, γιατί οι ειδικές υποδομές είναι ανεπαρκείς ή γιατί τα κοντύλια πα­ραχωρούνται με το σταγονόμετρο.

Τα παιδιά που εγκαταλείπουν τις χώρες και, συ­χνά, τις οικογένειές τους για να γλιτώσουν από τη στρατολόγηση, τους παιδικούς γάμους, τις συνέπειες του πολέμου. Παιδιά που περπατούν 12 με 14 ώρες μέσα από τα βουνά, με το χιόνι να τους φτάνει ως τη μέση, για να περάσουν κάποια σύνορα ή μπαίνουν σε σαπιοκάραβα, ακριβοπληρώνοντας τους διακινη­τές για να φτάσουν κάπου που θα βρουν ασφάλεια. Παιδιά σαν αυτά που κρατούμε κι εμείς στο στρατό­πεδο συγκέντρωσης που στήθηκε στο Πουρνάρα.

Η πανδημία έκανε την κατάσταση ακόμα χειρό­τερη. Η βοήθεια σε τρόφιμα, στις χώρες που έχουν άμεση ανάγκη, δύσκολα φτάνει στον προορισμό της. Τα περιοριστικά μέτρα εγκλώβισαν τα παιδιά σε κακοποιητικά περιβάλλοντα, μακριά από τους χώ­ρους που είχαν τη δυνατότητα να αναφέρουν την κακοποίηση και να ζητήσουν βοήθεια. Οι οικογένει­ες που δύσκολα τα βγάζουν πέρα αυξάνονται.

Έχει λεχθεί ότι: «Για το σύστημα, τα γηρατειά εί­ναι μια αποτυχία, αλλά η παιδική ηλικία είναι μια απειλή». Φτάσαμε μήπως στην εποχή που η αν­θρωπότητα έχει γυρίσει την πλάτη στο ίδιο της το μέλλον;

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.