Θεμελίωσαν (μας είπε) κράτος πρόνοιας!

Της Ελένης Μαύρου

«Θεμελιώσαμε κράτος πρόνοιας», μας είπε ο Ν. Αναστασιάδης πριν λίγες μέρες, παρουσιάζοντας τη δουλειά που έγινε δέκα χρόνια από την κυβέρνησή του στον τομέα της πρόνοιας και αραδιάζοντας κάμποσα εκατομμύρια που δόθηκαν εδώ κι εκεί.

Είμαι σίγουρη ότι κάτι απ’ όλα αυτά ισχύει. Άλλωστε κυβερνούν δέκα ολόκληρα χρόνια. Από το «κάτι», όμως, στις φανφάρες που ακούσαμε, η απόσταση είναι μεγάλη!

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τους άστεγους (διαβάστε το ρεπορτάζ του Χρήστου Χαραλάμπους στη σημερινή έκδοση της εφημερίδας μας). Για τους συνταξιούχους, για τους μονογονιούς, για τους άνεργους. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε στοιχεία των ίδιων των υπηρεσιών του κράτους που αναδεικνύουν μια εικόνα με μελανά χρώματα.

Η περίπτωση, όμως, του 7χρονου Κωνσταντίνου είναι αρκετή.

Γιατί ένα κράτος που δεν μπορεί να φροντίσει ένα μικρό παιδί με αναπηρίες, δεν δικαιούται να ονομάζεται «κράτος πρόνοιας».

Εκτός σχολείου ο Κωνσταντίνος. Και άλλα παιδιά. Και φέτος, και πέρσι, και τα προηγούμενα χρόνια… Γιατί το κράτος… δεν αντέχει οικονομικά να του διασφαλίσει συνοδό. Και βάζει «πλαφόν» στις ανάγκες των πιο ευάλωτων από όλους μας.

Συνοδοί αναλαμβάνουν δύο και τρία παιδιά πλήρως εξαρτώμενα. Ο αριθμός των παιδιών σε τάξη που φοιτούν παιδιά με αναπηρία αυξήθηκε από 16 σε 25. Παιδί «ειδικού σχολείου» χωρίς μεταφορικό. Χωρίς συνοδό στο σχολείο παιδί με ιατρικά προβλήματα. Παιδιά αναρωτιούνται γιατί δεν είναι ακόμα στην τάξη με τους συμμαθητές τους. Γονείς είναι σε απόγνωση. Συνοδοί βρέθηκαν ξαφνικά άνεργοι.

Και ο αρμόδιος υπουργός συστήνει υπομονή! Και ότι «τυχόν» πρόσθετες ανάγκες καταγράφονται! Κατά τ’ άλλα, επιμένει ότι «η στελέχωση των σχολείων είναι πλήρης, τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε βιβλία και υλικοτεχνική υποδομή».

Και η κοινοβουλευτική Επιτροπή Παιδείας, η οποία πριν το καλοκαίρι δεσμεύτηκε ότι αν δεν λυθεί τουλάχιστον το πρόβλημα με τους συνοδούς των παιδιών, δεν θα εξετάζει θέματα του Υπουργείου Παιδείας, συνεχίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (την οποία έχει κυρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία) υπογραμμίζεται ότι «τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε μια ενταξιακή, ποιοτική και δωρεάν εκπαίδευση, σε ίση βάση με τους άλλους, στις κοινότητες στις οποίες ζουν» και σημειώνεται η υποχρέωση των κρατών να τους παρέχουν «την υποστήριξη που απαιτείται, εντός του γενικού εκπαιδευτικού συστήματος, για να διευκολύνουν την αποτελεσματική τους εκπαίδευση».

Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από τις διακηρύξεις. Τα παιδιά με αναπηρίες και οι οικογένειές τους παλεύουν καθημερινά με την ίδια την αναπηρία, από τη μια, και με την αντιμετώπισή τους από το κράτος και την κοινωνία, από την άλλη. Αν, δε, αναλογιστούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες όταν γίνουν 18 χρόνων ή, ακόμα χειρότερα, 21 χρόνων, η εικόνα γίνεται τραγική.

Τα λόγια της μητέρας του Κωνσταντίνου τα λένε όλα. «Αυτά τα παιδιά θα έπρεπε από την πρώτη ημέρα της γέννησής τους να έχουν την απαραίτητη στήριξη από το κράτος και τις αρμόδιες υπηρεσίες». Αυτό (και πολλά άλλα) είναι που έχει ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας.

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.