Κάθετα

Θυμήσου

Τη μέρα που σε διώξανε

από την κουρασμένη τούτη πόλη που σέρνεται

φυτεύτηκε ο σπόρος της ερήμου, θυμήσου…

 

Τη μέρα που μπήξανε τον μεγάλο φαλλό της Σαλαμίνας

στην κοίτη σου, από όπου σε διώξανε

η κοιλιά σου ράγισε

σαν πήλινος αμφορέας, θυμήσου…

 

Θυμήσου Πεδιαίε,

ξηρέ και τσακισμένε όπως η πόλη σου

με τις πλατείες της θυμωμένη…

 

Θυμήσου Πεδιαίε,

τον κουρασμένο κροκόδειλο

με τη σπασμένη πανοπλία της πόλης σου

που σέρνεται

 

Πότε ήταν που χύθηκε το πιο πολύ αίμα

στα πράσινα νερά σου;

πότε ήταν που χύθηκε το περισσότερο φαρμάκι

στις μπλάβες σου φλέβες;

 

Ακόμη και από μακριά

γύρνα και κοίτα

την κουρασμένη

τη λεηλατημένη σου πόλη…

 

Ακόμα κι οι πέτρες

στα τείχη από όπου ξεριζώθηκαν,

πέσανε απάνω σου

μην τις πατήσεις…

 

Ταμέρ Οντζούλ

Μετάφραση: Μαρία Σιακαλλή Χρίστος Χατζήπαπας
Από το πολιτιστικό  περιοδικό Νέα Εποχή, Τεύχος 341/ Καλοκαίρι 2019