Μετά τις εκλογές…

Της
Ελένης Μαύρου

 

 

Οι εκλογές τέλειωσαν. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να μην προβληματίζει κάθε αριστερό ψηφοφόρο, αλλά και ευρύτερα: άνοδος ΕΛΑΜ, ενίσχυση μιας ατομικίστικης αντίληψης για την πολιτική (δέστε ΔΗΠΑ αλλά και την εκλογική «επιβίωση» ΔΗΣΥ παρά τα όσα προηγήθηκαν), εμφάνιση ευκαιριακών σχηματισμών χωρίς πολιτικό στίγμα ή προτάσεις, αλλά κυρίως η εκλογική πτώση του ΑΚΕΛ. Ούτε η κοινωνική δυσαρέσκεια για την ογκούμενη διαφθορά και τις πολιτικές λιτότητας και αυταρχισμού, ούτε η πολιτική δυσαρέσκεια για τις παλινωδίες του Αναστασιάδη και τα αδιέξοδα στο Κυπριακό, εκφράστηκαν στην κάλπη.

Οι αναγνώσεις των αποτελεσμάτων ποικίλουν. Όπως ποικίλουν (ανάλογα με τα επιχειρήματα που θέλει να στηρίξει κάποιος) και οι ερμηνείες της επαναλαμβανόμενης μαζικής αποχής. Καταλαβαίνω βέβαια γιατί πολλοί -ιδιαίτερα νέοι- δηλώνουν απογοητευμένοι από την πολιτική και τα πολιτικά πρόσωπα, γιατί τόσοι πολλοί πιστεύουν ότι η πολιτική είναι ανίκανη να λύσει τα προβλήματά τους, να βελτιώσει τις συνθήκες της καθημερινότητάς τους, να δώσει διεξόδους. Η εργασιακή ανασφάλεια, η αποξένωση και η απαισιοδοξία για την όποια δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης, εκφράζεται -δυστυχώς- και με την αποχή.

Είναι εμφανές όμως ότι η αποχή, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν μπορεί να αλλάξει το πολιτικό σύστημα. Ενεργός πολίτης είναι εκείνος που μετατρέπει την έγνοια σε απαίτηση και σε οργανωμένη διεκδίκηση.

Σε ό,τι αφορά ιδιαίτερα την Αριστερά, είναι σημαντικό να πειστεί η κοινωνία (έστω εκείνο το τμήμα της στο οποίο απευθύνεται) ότι η αδιαφορία και η απάθεια ενισχύουν στην πράξη τις πιο συντηρητικές δυνάμεις, ότι η διεκδίκηση κοινωνικά δίκαιων πολιτικών έχει πλέον να κάνει με την επιβίωσή μας. Χρειάζεται να πειστεί ότι η αλλαγή δεν συντελείται μόνο στο επίκεντρο, αλλά και στην περιφέρεια του συστήματος ώστε να στηρίξει τις δυνάμεις που διεκδικούν την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, τη διαφύλαξη του κράτους δικαίου, την προάσπιση της κοινωνικής συνοχής, την ευημερία μέσα από την ανάπτυξη και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η επανασύνδεση των πολιτικών δικαιωμάτων με τα κοινωνικά δικαιώματα είναι επιτακτική ανάγκη, για να μπορέσει η πολιτική ζωή του τόπου να κατακτήσει και πάλι τους ανθρώπους, να πείσει, να αποκτήσει νόημα και πραγματικό αντίκρισμα.

Το ΑΚΕΛ δεν έχει άλλη επιλογή: θα συνεχίσει να δίνει τις μάχες ενάντια σε ό,τι πλήττει τα συμφέροντα του λαού και του τόπου. Με θέσεις και προτάσεις, αλλά και δυναμισμό. Αυτό βέβαια προϋποθέτει συνεχή διάλογο με την κοινωνία, με υπευθυνότητα και συνέπεια, με ευαισθησία και ανιδιοτέλεια, με ρεαλισμό και ευελιξία. Προϋποθέτει ουσιαστικές πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις για θέματα που έχουν αντίκτυπο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Προϋποθέτει λόγο εποικοδομητικό, προτάσεις και όχι συνθήματα. Προϋποθέτει ένα σύγχρονο περιεχόμενο, σε αξιακά πρότυπα και ιδεώδη.

Υστερόγραφο:

Είναι υποκριτική η ανησυχία που όψιμα εκφράζουν κάποιοι για την ενισχυμένη παρουσία του ακροδεξιού ΕΛΑΜ στη Βουλή. Την ενίσχυσή του διευκόλυνε βέβαια η βαθιά κοινωνικο-οικονομική κρίση, το αβγό του φιδιού κλωσούν όμως για πολλά χρόνια υπουργοί και ιεράρχες, τα πλείστα ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα, ποδοσφαιρικά σωματεία και σύνδεσμοι φιλάθλων. Μήπως κάποιες από τις ακραίες αντιλήψεις του δεν εκφράστηκαν κατά καιρούς και από άλλα κόμματα;

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.