Συναντήσεις/Ορίζοντας / Φωτογραφία: Παύλος Βρυωνίδης

Ελεάνα Αλεξάνδρου, Χλόη Μελίδου, Πέτρος Κονναρής: Το Καλοκαιρινό είναι ένα μήνυμα ότι πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε. Ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον κάθε άνθρωπο

Ο Αντώνης Γεωργίου συζητά με την Ελεάνα Αλεξάνδρου, τη Χλόη Μελίδου και τον Πέτρο Κονναρή μέλη του Διοικητικού Συμβούλιου της Νέας Κίνησης Χορευτών και Χορογράφων Κύπρου που οργανώνει το 17ο ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ της Νέας Κίνησης: υπαίθριες site-specific παραστάσεις χορού στη Λεμεσό από τις 22 έως 29 Αυγούστου. 

H τέχνη του χορού γίνεται μέρος της καθημερινότητας με περισσότερη ορατότητα και περισσότερο κοινό

KALOKAIRINO FESTIVAL

Αρκετά φεστιβάλ έχουν αναβληθεί εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων λόγω πανδημίας. Πόσο επηρεάστηκε η φετινή διοργάνωση του Καλοκαιρινό Φεστιβάλ Χορού από αυτά τα μέτρα;

Πέτρος: Νομίζω πως όλοι οι καλλιτεχνικοί τομείς της Κύπρου κινούνται με ερωτηματικά μη γνωρίζοντας τι θα αλλάξει τις επόμενες μέρες. Είναι σίγουρα πρωτόγνωρες στιγμές για όλους μας. Προσπαθούμε τόσοι εμείς σαν διοργανωτές αλλά και οι καλλιτέχνες σαν συμμετέχοντες να δούμε τα μέτρα ως μέρος των παραστάσεων και όχι εναντίων μας. Ως ένα έξτρα επίπεδο που προτείνει καινούργιες ιδέες και τρόπους για τους θεατές να βιώσουν και παρατηρήσουν τον χορό και τις καλλιτεχνικές ιδέες.

Μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές που θα έχουμε φέτος είναι η κράτηση θέσεων και η δημιουργία μικρών εικονικών θεάτρων με θέσεις στο χώρο της κάθε παράστασης.

Ελεάνα: Φέτος το φεστιβάλ δε λειτουργεί ως ‘φεστιβάλ’, κρατούμε μόνο τη σειρά παραστάσεων και αφαιρούμε την ιδέα της αυθόρμητης προσέλευσης κοινού, τα πάρτυ, τις συνάξεις κ.ο.κ.    Εξού και για το 2020 θα είναι η χρονιά που το είπαμε ‘17ο ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ της Νέας Κίνησης’.

Η απόφαση για να γίνει το φεστιβάλ εμπεριέχει και ένα μήνυμα για την αποφασιστικότητα των δημιουργών να συνεχίσει η πολιτιστική δραστηριότητα;

Χλόη: Είναι ένα μήνυμα ότι πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε. Ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον κάθε άνθρωπο. Οι απαγορεύσεις και τα μέτρα πρέπει να προστατεύουν την υγεία μας και όχι να μας σταματούν από το να ζούμε, να δημιουργούμε, να εξελισσόμαστε. Η δημιουργία και η πολιτιστική δραστηριότητα είναι μέρος της ζωής μας και μάλιστα ζωτικής σημασίας. Είναι σαφές ότι το κράτος δεν ασχολείται με αυτό το κοινωνικό κομμάτι, προφανώς διότι δεν προσφέρει στην οικονομία όπως και όσο προσφέρουν οι αεροπορικές εταιρείες, αεροδρόμια, ξενοδοχειακές επιχειρήσεις κ.τ.λ. Όμως και οι καλλιτέχνες θα πρέπει να έχουν ένα τρόπο να δουλεύουν μέσα στην πανδημία. Δεν μπορούμε να μείνουμε άνεργοι μέχρι να βρεθεί το εμβόλιο ούτε και να σταματήσουμε να δημιουργούμε. Είναι μια ανάγκη που έχουμε τόσο εμείς ως δημιουργοί όσο και οι θεατές.

Ελεάνα: Είναι επίσης σημαντικό να δίδεται η ευκαιρία επαναπροσδιορισμού της κατάστασης μέσα από τη τέχνη. Η τέχνη έχει ακριβώς αυτή τη λειτουργία, να αφουγκράζεται τη ζωή, τα συμβάντα, να τα επεξεργάζεται και να προσφέρει διαφορετικές σκοπιές είτε αυτές έχουν να κάνουν με το ξεδίπλωμα σκέψεων και συναισθημάτων είτε με μια πρόταση για να δούμε την οποιαδήποτε κατάσταση διαφορετικά. Μέσα από τη τέχνη, ο καθένας – είτε είναι εμπλεκόμενος στη δημιουργία είτε θεατής – μπορεί να βιώσει μια προσωπική στιγμή.

 Οι καλλιτέχνες και οι θεατές έχουν την ευκαιρία να παρατηρήσουν και να βιώσουν καθημερινούς χώρους μέσα από μια άλλη ξεχωριστή και ιδιαίτερη ματιά. Αυτές τις 8 μέρες, η τέχνη του χορού γίνεται μέρος της καθημερινότητας με περισσότερη ορατότητα και περισσότερο κοινό.

Aν πάμε πίσω, πως ξεκίνησε η διοργάνωση αυτή, ποιοι ήταν οι αρχικοί στόχοι του Φεστιβάλ, παραμένουν οι ίδιοι;

Χλόη: Οι αρχικοί στόχοι παραμένουν ίδιοι, όμως τίποτα δεν αντέχει στο χρόνο αν δεν εξελίσσεται. Κάθε χρόνο προσπαθούμε να επαναπροσδιορίζουμε τις ανάγκες και τις δυνατότητες μας έτσι ώστε να διατηρούμε τη διοργάνωση επίκαιρη και ενδιαφέρουσα. Συνεχίζουμε να ενθαρρύνουμε τους χορογράφους να παρουσιάζουν έργα επηρεασμένα από τον χώρο στον οποίο δημιουργούνται και διαδραστικά με το κοινό.

Ελεάνα: Η site-specific προσέγγιση, η οποία καθορίζει το ‘Καλοκαιρινό’, κουβαλά πολλές λειτουργίες. Το φεστιβάλ προτείνει διαφορετικές αντιλήψεις/συσχετίσεις με χώρους που γνωρίζουμε ήδη ή ανοίγματα σε μεμονωμένα σημεία ή ‘μη χώρους’. Ενθαρρύνει το θεατή να έχει μια διαφορετική σχέση με τη τέχνη, έξω από το συγκεντρωμένο χώρο του θεάτρου.  Αυτά είναι στόχοι και χαρακτηριστικά που παραμένουν. Έργα στη συγκεκριμένη διοργάνωση μπορεί να ‘μιλούν δυνατά’ τραβώντας τη προσοχή ή να υπάρχουν σε ένα χώρο με ένα ‘πλάγιο’ τρόπο που μπορεί να τα προσέξεις, μπορεί και όχι.

Πόσο σημαντικό είναι για τους χορογράφους η διοργάνωση αυτή  (site specific)  και το γεγονός πως πρέπει να δημιουργήσουν σε εναλλακτικούς χώρους, έξω από το θέατρο;

Πέτρος: Μέσα από το «ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ» οι χορογράφοι έχουν την ευκαιρία δοκιμαστούν και να εξερευνήσουν πως διάφορα αναπάντεχα και τυχαία στοιχεία χρωματίζουν μια παράσταση. Τα βλέμματα των περαστικών, η αρχιτεκτονική και ο περιβάλλον χώρος, οι καθημερινές δράσεις και χρήσεις που πηγάζουν από κάθε τόπο και πως όλα αυτά πλαισιώνουν και ανατροφοδοτούν τη δημιουργία και τη θέαση. Οι καλλιτέχνες και οι θεατές έχουν την ευκαιρία να παρατηρήσουν και να βιώσουν καθημερινούς χώρους μέσα από μια άλλη ξεχωριστή και ιδιαίτερη ματιά. Αυτές τις 8 μέρες, η τέχνη του χορού γίνεται μέρος της καθημερινότητας με περισσότερη ορατότητα και περισσότερο κοινό.

Ελεάνα: Είναι μια ξεχωριστή πρόκληση. Θεωρώ πως φέρνει το δημιουργό πιο κοντά στην εμπειρία του θεατή, ειδικά όταν ο χώρος επιλογής είναι σε πολυσύχναστο μέρος, καθ’όλη τη διάρκεια της δημιουργίας γιατί είναι εκτεθειμένος από την αρχή με τις πρόβες στο δημόσιο χώρο, με τα βλέμματα από τους περαστικούς, ακόμα και με τις ερωτήσεις από κάποιους. Δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ ησυχία και αποδέχεσαι διάφορες καταστάσεις ως μέρος της διαδικασίας.

Η τέχνη έχει ακριβώς αυτή τη λειτουργία, να αφουγκράζεται τη ζωή, τα συμβάντα, να τα επεξεργάζεται και να προσφέρει διαφορετικές σκοπιές

Δεκαεπτά χρόνια μετά θεωρείτε πως έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο σύγχρονος χορός στην Κύπρο;

Χλόη: Δυστυχώς για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να μπει η τέχνη στα σχολεία, από νωρίς. Και δεν εννοώ να διδάσκονται μουσικά όργανα και τεχνικές χορού, αλλά μαθήματα που θα δημιουργούν ανθρώπους με κριτική σκέψη, με αισθητικό κριτήριο, με γνώση για το τι είναι τέχνη, τι είναι χορός, τι είναι ποίηση, ποιος ο ρόλος τους στην κοινωνία, μαθήματα που να δημιουργούν δεινούς θεατές. Αν δεν συμβεί αυτό, ότι και να κάνουν οι καλλιτέχνες, η κατάσταση θα παραμένει ίδια. Ίσως αυξάνεται ο αριθμός θεατών όμως υπάρχουν και κύκλοι μείωσης του κοινού και κάθε φορά που έχουμε “καινούργιους” θεατές έχουμε την ίδια αντιμετώπιση που είχαμε από τους “καινούργιους” θεατές πριν 10 χρόνια.

Ελεάνα: Ευελπιστώ πως η σημαντική αλλαγή θα γίνει εάν και εφόσον δημιουργηθεί το Υφυπουργείο Πολιτισμού, εάν και εφόσον ανοίξει χώρος για πραγματική πολιτιστική πολιτική, εγκαθίδρυση βιώσιμων συνθηκών εργασίας των καλλιτεχνών έτσι ώστε να ανοίξουν πεδία για να λειτουργεί ο κάθε δημιουργός τουλάχιστον απελευθερωμένος από την ανάγκη να δικαιολογεί την ύπαρξη του με κάθε δουλειά που κάνει.

Στη φετινή διοργάνωση παρουσιάζουν έργα έξι ομάδες της Κύπρου. Θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε καινούργιες δουλειές από το Χοροθέατρο Ομάδα Πέντε | Χλόη Μελίδου τον Μόλο κοντά στο γλυπτό της Μαρίας Κυπριανού «Γέννηση», τη  Μιλένα Ούγκρεν Κούλας στην πλατεία Παλιού Λιμανιού, την Άντρια Μιχαηλίδου στη Στοά Λανίτη (αγορά Ανεξαρτησίας), την Κωνσταντίνα Σκαλιώντα στον Μόλο κοντά στο γλυπτό της Μαρίας Κυπριανού «Γέννηση», την Γεωργία Ανδρέου στη παραλία απέναντι από ζωολογικό κήπο και τη Διαμάντω Χατζηζαχαρία κοντά στη μεγάλη πισίνα του Μόλου.

KALOKAIRINO FESTIVAL programma