Το 2022 στις φουσκωτές βάρκες

Του
Κυριάκου Λοΐζου

 

Το 2022 στις φουσκωτές βάρκες


Πρώτη µέρα για το 2022 η σηµερινή. Έγιναν πολλά, θα γίνουν άλλα τόσα και ποιος ξέρει πού θα σταµατήσει το κοντέρ. Ευχές, βασιλόπιτες, δώρα, αγάπη, οικογένεια, αγκαλιές, χαρά, γέλιο. Για όλους;

Ως ανθρώπινο είδος έχουµε την τάση πολλές φορές να αναδεικνύουµε τα κακώς κείµενα, αγνοώντας τα καλά ή τα ωραία που συµβαίνουν, εκπορευόµενοι ίσως από κάποιο νέο κοινωνικό ένστικτο. Ωστόσο, σε κάποια πράγµατα δεν µπορούµε να κλείσουµε τα µάτια ή να τα ωραιοποιήσουµε, απλώς και µόνο για να νιώσουµε καλά και να προχωρήσουµε… κάτι που το κάνουµε.

∆υστυχώς, γνωρίζουµε σίγουρα ότι τις επόµενες µέρες ή τον επόµενο µήνα θα επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας πορτοκαλί σωσίβια, χωρίς να σκεπάζουν κάποιο ώµο, µόνα τους. Ένα παιδί, µια µάνα ή ένας πατέρας θα βρίσκεται στον πάτο της θάλασσας, εκεί που µετατράπηκε σε ένα απέραντο υγρό νεκροταφείο.

Ποιο 2022, ποιος νέος χρόνος, ποια νέα όνειρα και ποιοι στόχοι; Τίποτα άλλο παρά µόνο αγώνας επιβίωσης σε φουσκωτές βάρκες, µε τρόµο, άγχος, ζώντας την κάθε εφιαλτική στιγµή… πραγµατικά σαν να ‘ναι η τελευταία. Με τα νεογέννητα αγκαλιά, µε συγγενείς πίσω µε άγνωστη την τύχη τους.


Πέρα από την τραγωδία µε τους ανθρώπους που χάνονται καθηµερινά στη θάλασσα προσπαθώντας να γλιτώσουν από πολέµους και διώξεις, συντελείται µία αλλαγή στις κοινωνίες, µία αληθινά τροµακτική αλλαγή: αυτή της συνήθειας της µυρωδιάς του θανάτου. ∆εν είναι σίγουρο για το ποιος «ευθύνεται» για αυτό, πάντως είναι µία πραγµατικότητα που σκεπάζει ένα από τα βασικά συναισθήµατα του ανθρώπου, αυτό της χαράς.

Κάποτε οι εικόνες µε πρόσφυγες προκαλούσαν έκπληξη, ίσως και φόβο. Τώρα, έχουν διαχωριστεί οι κοινωνίες σε αυτούς που αγωνίζονται ή ευαισθητοποιούνται και σε αυτούς που χαίρονται και βγάζουν µίσος µπροστά στον ανθρώπινο πόνο.

∆εν είναι κακό να πέφτουν οι µάσκες, κάθε άλλο, ωστόσο είναι µία σχετικά νέα συνθήκη η οποία ριζώνεται βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Πάντα µε θύµατα και θύτες.

Κάποτε ήταν οι «ξενοµερίτες», τώρα είναι οι Αφρικανές που «γκαστρώνονται και δεν προσέχουν και µετά παραπονιούνται που κρατούν τρία και τέσσερα παιδιά στις βάρκες».


Λοιπόν, ο νέος χρόνος, για να ακριβολογούµε, είναι ένας αριθµός, µία ηµερολογιακή αλλαγή όπου µηδενίζεται το παλιό και ξεπροβάλλει το νέο. Οι νέοι χρόνοι και οι γιορτές, τα φιλιά και τα δώρα θα έρχονται και θα ξανάρχονται για κάποιους.

Η κλεψύδρα της ανθρώπινης φύσης αδειάζει, η κλεψύδρα της κτηνωδίας και της απάθειας γεµίζει. Ο άνθρωπος χάνει και το αφύσικο κερδίζει, κάποια παιδιά θα µεγαλώσουν και άλλα θα χαθούν µια για πάντα.

Η µοναδική ευχή είναι… η ανθρωπινότητα, χωρίς ηθικές συνεκδοχές και προκαταλήψεις έξω από την ανθρώπινη φύση.

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.