Το διεθνές δίκαιο και πού εφαρμόστηκε!



Του
Θεοχάρη Μασούρα*

Όσοι είναι εναντίον της συμβίωσης με τους Τουρκοκυπρίους σε ένα ομόσπονδο κράτος με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και μία διεθνή προσωπικότητα, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τις φιλοομοσπονδιακές απόψεις των Μεγάλων Δυνάμεων, βρήκαν νέους τρόπους να εκφράσουν τις αλλοπρόσαλλες θέσεις τους και έτσι δεν γίνονται πιστευτοί: Προχθές αποδέχονταν την ομοσπονδία στη βάση όμως του ευρωπαϊκού κεκτημένου, χθες αναφέρονταν στην ομοσπονδία με σωστό περιεχόμενο και σήμερα τάσσονται ξεκάθαρα υπέρ της ομοσπονδίας, φτάνει, λένε, να είναι λειτουργική και να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο! Υπάρχει δηλαδή κανένας Ελληνοκύπριος που απορρίπτει τις άνωθεν μορφές ομοσπονδίας; Η λαϊκή θυμοσοφία τούς απαντά με το δικό της ύφος: Απόν θέλει να πά(ει) στο μύλο, πέντε μέρες κοσσινίζει! Στο παρόν κείμενο θα καταπιαστούμε με το διεθνές δίκαιο, που τίθεται ως προϋπόθεση για να είναι λειτουργική η ομόσπονδη λύση, που επικαλούνται τα παραπούλια του πρώην Ελλαδίτη πρέσβη στην Κύπρο, Μιχάλη Δούντα, ο οποίος θεωρούσε τη διχοτόμηση ως τη δεύτερη καλύτερη λύση! Ας ορίσουμε εξαρχής τι είναι το διεθνές δίκαιο: Είναι νόμοι που ρυθμίζουν τις σχέσεις ανεξάρτητων κρατών. Αναλυτικότερα είναι κανόνες που εφαρμόζουν διεθνώς τα κράτη, για να μπορούν να συνυπάρχουν και να επιδιώκουν κοινούς σκοπούς. Για να μπορέσει όμως το διεθνές δίκαιο να λειτουργήσει χρειάζονται άνθρωποι δίκαιοι, αυτοπειθαρχημένοι, μεγαλόψυχοι, συμβιωτικοί και κυρίως άτομα που να μπορούν να ελέγχουν τα εθνοκεντρικά τους πιστεύω! Προς όσους Ελληνοκύπριους, που ενώ φλερτάρουν με τη διχοτόμηση, επικαλούνται παράλληλα την ομοσπονδία και το διεθνές δίκαιο, ο Άντρος Κυπριανού είναι ξεκάθαρος: «Τζείνοι ποτζεί τζαι μεις ποδά, λένε όσοι φανερά ή συγκαλυμμένα προωθούν τη διχοτόμηση. Δεν μας λένε όμως ότι μία τέτοια εξέλιξη θα φέρει τόσους έποικους στην Κύπρο, ώστε μοιραία κάποια στιγμή να αναζητήσουν ζωτικό χώρο στις ελεύθερες περιοχές. Είναι αφέλεια επίσης να θεωρούν ότι δίχως λύση και με εμπέδωση του status quo θα συνεχίσουν αμέριμνα τη ζωή τους όπως σήμερα. Θα ζουν πάνω σε μια κινούμενη άμμο, που δεν θα ξέρουν πότε θα τους καταπιεί». Η αναφορά σε λύση που να σέβεται το διεθνές δίκαιο, όσο ορθή κι αν είναι, και που είναι, δυστυχώς δεν εφαρμόζεται. Τα προβλήματα συμφώνως της Ιστορίας δεν επιλύονταν στη λογική του δικαίου και της ηθικής, αλλά στη βάση το νόμο του ισχυρού. «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό», λέει με πίκρα ο λαουτζίκος. Στο ίδιο πνεύμα εκφράζεται και ο φιλόσοφος Ε. Παπανούτσος στο βιβλίο του «Το Δίκαιο της Πυγμής». Είναι πανθομολογούμενο ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει το Κυπριακό με αλαζονεία και δεν αφήνει περιθώριο για διάλογο. Σε τι διαφέρει, όμως, η συμπεριφορά της από εκείνη της κάθε αυτοκρατορίας διαχρονικά και διατοπικά; Από τη Σπαρτιατική, Αθηναϊκή, Θηβαϊκή, Μακεδονική, Ρωμαϊκή, Μογγολική και Αμερικανική Ηγεμονία, δεν είναι ο ισχυρός που επιβάλλει το «δίκαιό» του; Πότε υπερίσχυσε το όντως δίκαιο και η όντως ηθική; Ας διαβάσουν οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες ξανά και ξανά τον πατέρα της επιστημονικής ιστορίας Θουκυδίδη και τότε θα αντιληφθούν πώς λειτουργούσε ο κόσμος και πόσο σεβαστό γινόταν αυτό που ονομάζουμε διεθνές δίκαιο! Η πρόσφατη δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη ότι «η Κύπρος ζητά κλιμάκωση των ενεργειών της Ε.Ε. απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα» δείχνει ότι αιθεροβατεί, ότι κινείται ρομαντικά και επομένως επικίνδυνα! Η στάση της Μέρκελ έναντι της Τουρκίας, που θα προΐσταται της Ε.Ε. το επόμενο εξάμηνο, λέει πολλά! Μελετήστε, κύριε Πρόεδρε, τη μαρξιστική Διαλεκτική και θα εννοήσετε ότι τα πάντα γίνονται, γίνονταν και θα γίνονται σύμφωνα με τη βούληση όταν κατέχουν τα μέσα παραγωγής.
*Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σχολείων Μ.Ε.