Το Διοικητικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η εκκλησία δεν μπορεί να επικαλείται το Σύνταγμα, το οποίο, γενικά, προστατεύει την εκκλησιαστική περιουσία, και να επιμένει σε αναπτύξεις οι οποίες συγκρούονται με τον πολεοδομικό σχεδιασμό επηρεάζοντας και το φυσικό περιβάλλον, το οποίο προστατεύεται όχι μόνο από τη νομοθεσία του κράτους αλλά και από τη νομοθεσία της ΕΕ, η οποία υπερτερεί της εθνικής.

Η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου λήφθηκε μετά από προσφυγή Μητρόπολης με την οποία επιδιώχθηκε να κηρυχθεί αντισυνταγματική απόφαση της Πολεοδομίας, με την οποία απέρριψε αίτηση για λειτουργία φάρμας ζώων σε «Ζώνη Ειδικής Προστασίας» (ΖΕΠ) που αποτελεί περιοχή του Δικτύου Natura 2000 στην Πάφο, σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Φιλελεύθερου».

Η εκκλησία είχε ισχυριστεί πως το Σύνταγμα επιβάλλει να υπάρχει συναίνεση της Εκκλησίας (στην ευρύτερή της έννοια) όταν η περιουσία της υπόκειται σε οποιαδήποτε στέρηση, όρους ή περιορισμούς, πλην των περιπτώσεων αμιγώς πολεοδομικών λόγων.

Ο Δικαστής κ. Γ. Σεραφείμ αναφέρει στην απόφασή του, πως «είναι σαφές ότι καμία πολεοδομική άδεια δεν μπορεί να εκδοθεί, η οποία συγκρούεται με τις διατάξεις του Νόμου Ν.153(Ι)/2003), έστω και αν το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας θα επέτρεπε κάτι τέτοιο, με δεδομένο ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο υπερτερεί ανεξαιρέτως της εθνικής, έστω συνταγματικής νομοθεσίας.

Ο Δικαστής αναφέρει πως η αιτιολογία που δόθηκε για την απόρριψη της πολεοδομικής αίτησης (του εκκλησιαστικού οργανισμού) συνίσταται, ως επί το πλείστον στη μη συμβατότητα της (αίτησης) με πρόνοιες της Δήλωσης Πολιτικής (2014) στις οποίες εντάσσεται και ο καθορισμός των πολεοδομικών ζωνών και των χαρακτηριστικών εκάστης. Στην παρούσα περίπτωση το τεμάχιο εντάχθηκε στην πολεοδομική ζώνη Ζ3-ΠΤ (Προστατευόμενο Τοπίο) σε «Ζώνη Ειδικής Προστασίας» (ΖΕΠ) που αποτελεί περιοχή του Δικτύου Natura 2000, όπου τέτοια ανάπτυξη ως η αιτηθείσα δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί, η οποία είναι, βεβαίως, πολεοδομικής υφής, ανεξαρτήτως ότι οι εν λόγω πρόνοιες της Δήλωσης Πολιτικής σκοπούν στην προστασία του περιβάλλοντος

Ο κ. Σεραφείμ επικαλείται επίσης το άρθρο 23.9 του Συντάγματος στο οποίο καταγράφεται ότι: «Ουδεμία διάταξη του Συντάγματος θεωρείται ότι ακυρώνει νόμους που θεσπίζονται, πράξεις που διενεργούνται ή μέτρα που λαμβάνονται από τη Δημοκρατία τα οποία καθίστανται αναγκαία από τις υποχρεώσεις της ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε εμποδίζει Κανονισμούς, Οδηγίες ή άλλες πράξεις ή δεσμευτικά μέτρα νομοθετικού χαρακτήρα που θεσπίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες ή από τα θεσμικά τους όργανα ή από τα αρμόδιά τους σώματα στη βάση των συνθηκών που ιδρύουν τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες ή την Ευρωπαϊκή Ένωση από του να έχουν νομική ισχύ στη Δημοκρατία.»