Το φονικό κανόνι και το πανδημικό καθεστώς εξαίρεσης στην Κύπρο

Της Κορίνας Δημητρίου*

Η νομική εκτίμηση της κατάστασης είναι απλή και είναι καταπέλτης για την κυβέρνηση. Έχει αρθρωθεί ξεκάθαρα από πολλούς νομικούς, εντός και εκτός Κύπρου, οι οποίοι δεν ανήκουν κατ’ ανάγκη στην Αριστερά: Η απαγόρευση των δημοσίων συναθροίσεων για όλη την Κύπρο εδώ και δέκα μήνες είναι αντισυνταγματική και ως τέτοια παράνομη. Οι εξαιρέσεις που επιτρέπονται για έκτακτες καταστάσεις που δημιουργεί η πανδημία έχουν προ πολλού ξεπεραστεί από την πρακτική της κυβέρνησης, που επιλέγει την οδό της βίαιης καταστολής μόνο για τις διαμαρτυρίες της εξωθεσμικής Αριστεράς.

Η αστυνομική καταστολή ήταν παράνομη όχι μόνο γιατί η βία που ασκήθηκε ήταν παράνομη, αλλά και γιατί το διάταγμα του Υπουργού Υγείας, το οποίο η Αστυνομία ήρθε να επιβάλει, δεν προβλέπει τίποτε άλλο πέραν της επιβολής προστίμου. Η απόφαση να τοποθετηθούν αστυνομικοί με αντι-τρομοκρατική εξάρτυση και ένα δυνητικά θανατηφόρο υδροκανόνι είχε εξ αρχής ως στόχο όχι μόνο τη βίαιη καταστολή της διαδήλωσης, αλλά και την κατασκευή ενός επικίνδυνου εχθρού στην κοινή γνώμη. Ποινικοποιηθηκε η ίδια η διαμαρτυρία και η κριτική προς μια κυβέρνηση που σείεται από τα απανωτά σκάνδαλα. Ασκήθηκε «προληπτική» καταστολή με την Αστυνομία να επιτίθεται σε ανυποψίαστους πολίτες, παραβιάζοντας μεταξύ πολλών άλλων την αρχή της μη διάκρισης και της αμεροληψίας που το κράτος μας οφείλει βάσει του Συντάγματος. Η δε δημόσια υγεία δεν απασχόλησε καθόλου τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της Αστυνομίας. […]

Κάτω από το μικροσκόπιο του νόμου οφείλουν να τεθούν ακόμα δύο ζητήματα.

– Η αγορά του «Αίαντα». Ποιος και γιατί ενέκρινε τη δαπάνη μισού εκατομμυρίου για την απόκτηση ενός δολοφονικού εργαλείου που είχε απαγορευτεί σε τόσες άλλες χώρες μετά από περιστατικά σοβαρής σωματικής βλάβης που προκάλεσε; Οι επιπτώσεις από τη χρήση του μελετήθηκαν και εγκρίθηκαν από ιατρικούς εμπειρογνώμονες; Γιατί ήταν απαραίτητη η αγορά του στην Κύπρο με τα μηδενικά περιστατικά βίαιων διαδηλώσεων, όταν η λιτότητα διέλυε το κράτος προνοίας σε βαθμό που παιδιά αυτοκτονούν και γυναίκες βρίσκονται δολοφονημένες από τους συντρόφους τους;

– Η νομιμότητα της μαζικής καταγραφής προσωπικών δεδομένων διαμέσου της αστυνομικής πρακτικής της φωτογράφισης και βιντεοσκόπησης των διαδηλώσεων. Σε επίπεδο ΕΕ η μαζική καταγραφή και φύλαξη προσωπικών δεδομένων έχει απαγορευτεί. Στην Κύπρο, ο νόμος ακόμα το επιτρέπει κατά παράβαση του κεκτημένου της ΕΕ, παρόλο που το 2017 ο τότε Γενικός Εισαγγελέας είχε δεσμευτεί να προωθήσει τροποποίηση για να συνάδει ο κυπριακός νόμος με το κεκτημένο. Η τροποποίηση δεν προχώρησε λόγω αντίδρασης του Ιωνά Νικολάου, που ισχυρίστηκε πως η μαζική κατακράτηση δεδομένων ήταν απαραίτητο εργαλείο στα χέρια της Αστυνομίας για την πάταξη του εγκλήματος (και της διαμαρτυρίας, αν και δεν το είπε ανοιχτά). […]

Κατά τη γνώμη μου έχουμε ενσωματώσει το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνουμε από το 1963 ως αξιακό σύστημα και ως μέτρο καθορισμού του δημοσίου συμφέροντος. Η πανδημία ήρθε ως γάντι να προστεθεί στο υφιστάμενο καθεστώς εξαίρεσης που μας «εξασφαλίζει» το άλυτο Κυπριακό. Η απαγόρευση της αντίστασης στη διολίσθηση προς τον αυταρχισμό είναι το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί και στο δρόμο και στο δικαστήριο. Διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε νομοτελειακά τη σταδιακή καταρράκωση όλων των δικαιωμάτων που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα.

* Νομικός, εμπειρογνώμονας για θεμελιώδη δικαιώματα

 

 

ΦΑΚΕΛΟΣ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  – Διαβάστε επίσης:

Καμία ανοχή στην αλαζονεία της εξουσίας και την καταστολή της άλλης άποψης διά ροπάλου…

Η διαδήλωση του Σαββάτου δεν απειλούσε την ασφάλεια του κράτους – Απόψεις Ακαδημαϊκών,νομικών,κοινωνιολόγων

Με την ψήφο μας να διώξουμε τους εξουσιαστές…

Χρήση αστυνομικής βίας: Επόμενα και παραλειπόμενα

Το φονικό κανόνι και το πανδημικό καθεστώς εξαίρεσης στην Κύπρο

Μια μαρτυρία