Το ιστορικό διάσωσης του Ριάλτο

Σε συνέχεια του κειμένου του Εύη Μιχαηλίδη για την Πρωτοβουλία για τη διάσωση του Ριάλτο (το 1990), που δημοσιεύτηκε στον Ορίζοντα στις 12 Μαΐου, δημοσιεύουμε σήμερα τη μαρτυρία του Μέλιου Γεωργίου, μέλους της Επιτροπής του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού την περίοδο εκείνη.

Εγώ καλέστηκα στην επιτροπή της Πρωτοβουλίας για τη διάσωση του Ριάλτο (το 1990), κατά την τέταρτη ή πέμπτη συνεδρία της γιατί τότε ήμουν μέλος της Επιτροπής του

Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού και τα μέλη της Πρωτοβουλίας είχαν σκεφτεί να προτείνουν να αγοραστεί το Ριάλτο από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο, την ΕΣΕΛ και τη ΛΟΕΛ. Όταν έγινε αυτή η πρόταση, εισηγήθηκα ότι μόνο ένας οργανισμός θα μπορούσε να αγοράσει το Ριάλτο γιατί πρακτικά θα ήταν αδύνατο να αγοραστεί και από τις τρεις εταιρείες μαζί. Και συγκεκριμένα χωρίς καμία δέσμευση σαν μέλος της επιτροπής του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου πρότεινα ότι θα έπρεπε να αποταθούμε στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο με την παράκληση προς την επιτροπή να διασώσει το Ριάλτο.

Τέθηκε τότε το θέμα στην επιτροπή από εμένα προσωπικά. Αρχικά υπήρχαν κάποιοι ενδοιασμοί για το ύψος της δαπάνης και για να εγκριθεί η αγορά πάρθηκε απόφαση με συγκεκριμένο ποσό κόστους για την αγορά και τη διαμόρφωσή του, που να μην ξεπερνά τις 500.000 λίρες.

Όταν πάρθηκε η απόφαση να αγοραστεί, τρία μέλη της επιτροπής, ο κ. Νεόφυτος Ηλία, κ. Στέλιος Στερατζιάς και κ. Μέλιος Γεωργίου μαζί με τον γραμματέα κ. Γιαννάκη Παναγιώτου αποφασίστηκε να επισκεφτούν τον κ. Λανίτη και κανονίστηκε συνάντηση για διαπραγμάτευση γνωρίζοντας το αρχικό ποσό που ήταν 200.000 με βάση εκτίμηση του κ. Ρόη Νικολαΐδη. Ο κ. Λανίτης διαπραγματεύτηκε το ποσό και αντιπρότεινε τις 180.000 και τελικά καταλήξαμε στις 167.000 λίρες. Το τελικό συνολικό κόστος ξεπέρασε τελικά τα 2.000.000 λίρες για αγορά και ανακαίνιση.

Μεσολάβησε η αλλαγή της επιτροπής του Συνεργατικού και με τα καινούργια δύο μέλη, κ. Γιαννάκη Πολυκάρπου και Γιώργο Δημητρίου, σχηματίστηκε μια διαφορετική αντιμετώπιση, που συνέβαλε στο να επενδυθούν περισσότερα χρήματα και να έχουμε το αποτέλεσμα  που έχουμε σήμερα.

Από τη στιγμή που αγοράστηκε το Ριάλτο και μόλις άλλαξε η επιτροπή, τα μέλη κ. Μέλιος Γεωργίου και Γιαννάκης Πολυκάρπου με δική τους πρωτοβουλία έκαναν επαφές και με άτομα του Πολιτισμού, που πίστευαν ότι μπορούσαν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση του Θεάτρου Ριάλτο. Κάποιοι από αυτούς ήταν ο Αντρέας Πανάτος, ο Εύης Μιχαηλίδης, ο Αγάπιος Χηράτος, Ιωάννα Σπανού και ο Πάμπης Αναγιωτός διαμορφώνοντας έτσι μια Πολιτιστική Συμβουλευτική Επιτροπή για την τελική αξιοποίηση του Ριάλτο. Αποφασίστηκαν κάποιες γενικές κατευθύνσεις οι οποίες στην πορεία βοήθησαν την επιτροπή του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου να προκηρύξει σχετικό διαγωνισμό.

Αναφέρω ξανά εδώ ότι πρόεδρος της επιτροπής την περίοδο εκείνη που πήρε τις σχετικές αποφάσεις ήταν ο Νεόφυτος Ηλίας και μέλη εκτός από μένα οι Στέλιος Στερατζιάς, Γιαννάκης Πολυκάρπου, Γιώργος Δημητρίου. Γραμματέας ο Γιαννάκης Παναγιώτου.

Λόγω ελλιπούς πληροφόρησης, αλλά και μη ενδελεχούς έρευνας από δημοσιογράφους έχουν γραφεί στον Τύπο τής τότε εποχής, αλλά και μέχρι σήμερα λανθασμένες πληροφορίες, αλλά και απόδοσης ευσήμων σε λανθασμένα πρόσωπα.

Οι πρωτοβουλίες πολιτών και η ανιδιοτελής συμμετοχή τους για διάσωση ιστορικών κτιρίων και άλλων σημαντικών πρωτοβουλιών για τον Πολιτισμό, αλλά και για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στον τόπο μας, για χάρη της ιστορικής αλήθειας πρέπει να καταγράφονται.

Μέλιος Γεωργίου

Μας έχεις Like στο Facebook ;