Το κοινωνικό κράτος σε κατάργηση

Της Αργεντούλας Ιωάννου*

Κάθε εκσυγχρονισµός οφείλει να αποκρίνεται στις ανάγκες που καλείται να εξυπηρετήσει. Οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευηµερίας αντανακλούν το πόσο κοινωνικό κράτος έχουµε. Η κυβέρνηση διαφηµίζει την αναδιάρθρωση των υπηρεσιών αυτών ωσάν να πρόκειται να γίνουµε Σουηδία στην πρόνοια. Στην πραγµατικότητα πρόκειται µόνο για ένα ρετουσάρισµα ενός ανεπαρκούς συστήµατος πρόνοιας που η κυβέρνηση αυτή απονεύρωσε ακόµα περισσότερο. Η κοινωνική πρόνοια του κράτους παραµένει µία αποκοµµένη από την κοινωνία γραφειοκρατική υπηρεσία που συνεχίζει απλά να καταγράφει την αναλγησία της κυβέρνησης για τη φτώχεια και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού που οι ίδιοι οι κυβερνώντες έφεραν.

Αναφέρονται στην αγορά υπηρεσιών ψυχολόγων για στήριξη των λειτουργών, αλλά δεν ακούσαµε για προσλήψεις λειτουργών για την αντιµετώπιση των προβληµάτων των ευάλωτων οµάδων και την πραγµατική στήριξη της κοινωνίας που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. ∆εν υπάρχει µαγικός τρόπος να αποσυµφορηθούν οι υφιστάµενοι λειτουργοί από τον τεράστιο αριθµό υποθέσεων που παρακολουθεί ο καθένας που τους καθιστά ανύπαρκτους.

∆εν ακούσαµε για επιστροφή των οικογενειών που βρίσκονται στο ΕΕΕ στην εποπτεία και στήριξη του Γραφείου Ευηµερίας. ∆εν µας είπαν για προγράµµατα ένταξης των ευάλωτων οµάδων στην κοινωνία και στην εργασία. ∆εν ακούσαµε για προγράµµατα και κονδύλια αντιµετώπισης και αναχαίτισης της φτώχειας, στην οποία ζει το 25% του λαού µας που αυξάνεται δραµατικά από την πανδηµία. Κανένα µέτρο για στήριξη των φτωχών γυναικών και των µονογονιών που πλήττονται πολλαπλάσια από τη φτώχεια.

Μίλησαν για συνέργειες και προγράµµατα µε την Τοπική Αυτοδιοίκηση και κοινωνικές οργανώσεις, αλλά δεν είδαµε καµία οικονοµική στήριξη των δήµων για να υλοποιήσουν προγράµµατα. Τα κοινωνικά κινήµατα ολοένα και στραγγαλίζονται για να σωπάσουν. Η παραδοχή της διευθύντριας των ΥΚΕ, ότι οικογένειες ανήµπορες να ταΐσουν τα παιδιά τους τους τα παραδίδουν µόνοι τους στις στέγες, θα έπρεπε να µας ντροπιάζει.

Ζήσαµε τα τελευταία δυο χρόνια υποθέσεις δολοφονιών γυναικών και παιδιών που µας συγκλόνισαν. Εγκλήµατα που διαπράχτηκαν µπροστά στα µάτια των υπηρεσιών που παρακολουθούσαν σαν θεατές την πορεία διάπραξης των εγκληµάτων. ∆εν είναι αρκετός ο συγκλονισµός. ∆εν µας είπαν ακόµα mea culpa και δεν έχει αναληφθεί καµία πολιτική ευθύνη. Παραδέχονται οι κυβερνώντες τη δραµατική αύξηση κατά 70% των υποθέσεων ενδοοικογενειακής βίας από το 2019, αλλά δεν µας είπαν πώς ο πενιχρός αριθµός λειτουργών που ασχολούνται µε το θέµα θα ανταποκριθεί. Με ποιους µηχανισµούς στηρίζουν τα θύµατα βίας και τι αλλάζει σε αυτό.

Εµείς ξέρουµε: τίποτα δεν αλλάζει, θα συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα στο σφαγιασµό της κοινωνίας, αφού αυτοί είναι οι αυτουργοί.

* Υποψήφια βουλευτής Λεµεσού, ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες ∆υνάµεις

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.