Του Θεοχάρη Μασούρα*

Ο βασικός κορμός του άρθρου είναι παρμένος από το βιβλίο του αείμνηστου Καίσαρα Μαυράτσα, «Η κοινωνία των χώρκατων», που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, και ιδέες από το σαββατιάτικο άρθρο μου στη «Χαραυγή». Πρωτοξάδελφο του εθνικισμού είναι ο ρατσισμός και σύμφωνα με δημοσκοπήσεις οι Ελληνοκύπριοι είναι οι πλέον ρατσιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο από το νόημα που έχουν αποκτήσει κάποιες λέξεις και την απαξιωτική σημασιολογία που τους προσδίδουμε, αποδεικνύεται η ευρωπαϊκή, ρατσιστική πρωτιά της Κύπρου: μαυρού, Σριλανκέζα, Ρωσίδα, Ουκρανή, αράπης. Η μειωτική στάση των Ελληνοκυπρίων προς τους ξένους, ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ (πλην «Χαραυγής», «Άστρα», «Γνώμης») παρουσιάζουν τους ξένους μετανάστες και πρόσφυγες είναι γνωστή τοις πάσι. Ο Ε/κ όμως, ρατσιστής και εθνικιστής, το χαβά του: «Σαν την Κύπρο εν έσιει», «Πού εννά βρουν σαν την Κύπρο;» «Αν δεν τους αρέσκει η Κύπρος, να φύουν»… Όσον αφορά το Κυπριακό, οι Ελληνοκύπριοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα εντελώς εθνοκεντρικά και εθνικιστικά, ως η Κύπρος να είναι νησί αμιγές ελληνικό, του Ιονίου Πελάγους κι όχι της Ανατολικής Μεσογείου. Οι Ε/κ θεωρούν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από τον μακροχρόνιο και τον ανένδοτο, ξεχνώντας πως η ΕΟΚΑ Β’ (γνήσιο τέκνο της εθνικιστικής Δεξιάς), τορπίλιζε μετά το 1971 κάθε συμβιβαστική λύση. Οι ίδιοι συμπολίτες μας που πολεμούσαν την, λανθασμένη για πολλούς, πολιτική Μακαρίου για μακροχρόνιο, την εξυμνούν μετά από μισό αιώνα ως τη μόνη μας επιλογή. Μας κοροϊδεύουν κιόλας! Είναι όντως εντυπωσιακό. Στις απαρχές του 21ου αιώνα οι Ελληνοκύπριοι διεξήγαγαν έναν ενωτικό αγώνα και παραμένουν ακόμα εγκλωβισμένοι στη λογική της δεκαετίας του 1950. Οργάνωσαν έναν αγώνα, τον οποίο θεωρούσαν ως «εθνικοαπελευθερωτικό» και όχι αλυτρωτικό. Κάθε φορά μάλιστα που τίθεται θέμα αναθεώρησης της επίσημης ιστοριογραφίας των σχολικών βιβλίων όσον αφορά στον αγώνα της ΕΟΚΑ και στις δικοινοτικές συγκρούσεις (1963 – 1964), το εθνικιστικό κατεστημένο ξεσπά λυσσαλέα, καταδικάζοντας έτσι κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού των βιβλίων της Ιστορίας σε αποτυχία. Οι Ε/κ, τη μόνη λύση που αποδέχονται ως «λειτουργική, βιώσιμη και δίκαιη» είναι αυτή που η Κύπρος θα είναι «ανεξάρτητο ελληνικό κράτος», ενώ οι Τ/κ θα είναι μειονότητα. Οι περισσότεροι Ε/κ θεωρούν ότι οι Τ/κ, και βεβαίως όλοι οι Τούρκοι, είναι βάρβαροι, απολίτιστοι, τεμπέληδες, «ξιμαρισμένοι», που η ύπαρξή τους μολύνει τον όμορφο και αγγελικό κόσμο! Το ανησυχητικό είναι ότι χιλιάδες Ε/κ προτιμούν το στάτους κβο και την ένταξη στην ΕΕ με άλυτο το Κυπριακό και χωρίς την τ/κ κοινότητα. Κινούνται δηλαδή αντίθετα προς το ευρωπαϊκό όραμα τού κατ’ εξοχήν ευρωπαϊστή Γιάννου Κρανιδιώτη. Σύνηθες φαινόμενο μικρών πολιτικών, που δυστυχώς ευδοκιμούν ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, είναι οι αναμεταξύ τους κατηγορίες, αλλά και η ευκολία με την οποία πολιτικοί αλλάζουν στρατόπεδα και καταλήγουν σύμμαχοι με άλλους πολιτικούς, με τους οποίους προηγουμένως αντάλλασσαν τις πιο βαριές κατηγορίες. Τι συμβαίνει όμως αλλού; Όχι πως υπάρχει πλήρης συνέπεια λόγων και έργων, αλλά στις πλείστες ανεπτυγμένες χώρες η πολιτική ασκείται για να επιλύονται προβλήματα εθνικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά, οικονομικά και οι πολιτικοί κρίνονται στη βάση των ικανοτήτων τους και κατά πόσο μπορούν να τα αντιμετωπίσουν με επιτυχία. Στην ε/κ κοινωνία η πολιτική καταντά αυτοσκοπός. Μπορεί να μην ανήκω σε πολιτικό τζάκι, αλλά ο πατέρας μου διορίστηκε από τον Νίκο Σαμψών, αστυνομικός διευθυντής Λεμεσού. Αν συνεχίσουμε τα ίδια, ίδια και χειρότερα θα έχουμε. Το Κυπριακό για να λυθεί χρειάζεται Πρόεδρο ταπεινό, αδιάφθορο πέραν πάσης αμφιβολίας και να διακρίνεται από πραγματισμό και μηδενικό εθνικισμό. *Φιλόλογος, Πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.