Το παρελθόν φωτίζει το μέλλον

Έλα στο Google News

Της Ελένης Μαύρου

Η μέρα της απελευθέρωσης, της κατάκτησης της εθνικής κυριαρχίας κάθε λαού, είναι ευκαιρία για εορτασμούς. Για μας τους Κυπρίους, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Την ίδια ώρα που οι Μακάριος και Κιουτσούκ, στις 17 του Φλεβάρη του 1959, έβαζαν την υπογραφή τους στο «πιστοποιητικό γέννησης» της Κυπριακής Δημοκρατίας, την ίδια ώρα υποθηκευόταν η ανεξαρτησία της Κύπρου.

Ο κυπριακός λαός υποχρεώθηκε σε μιαν ακρωτηριασμένη ανεξαρτησία, την οποία αγκάλιαζαν θανάσιμα τόσο οι αγγλικές στρατιωτικές βάσεις, όσο και οι Συνθήκες Συμμαχίας και Εγγυήσεων. Στην πράξη, οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου έβαζαν τις βάσεις ενός μηχανισμού ξένων επεμβάσεων (πολιτικών αλλά και στρατιωτικών) και υπέσκαπταν την ενότητα του κυπριακού λαού, το μόνο γερό θεμέλιο στο οποίο μπορούσε να κτιστεί το μέλλον της μικρής μας χώρας.

Αυτό δεν μειώνει βέβαια τη σημασία της. Η στροφή προς την ανεξαρτησία δημιούργησε, στο τότε ιστορικό πλαίσιο, μια προοπτική ύψιστης ιστορικής και πολιτικής σημασίας και αποτέλεσε στην πορεία ένα σημαντικό όπλο στους αγώνες του λαού μας για επιβίωση.

Αν η στήριξη και η ενίσχυση της οντότητας του κοινού κυπριακού κράτους ήταν σημαντική για την επιβίωση του λαού μας από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, μετά τον εδαφικό και πληθυσμιακό διαχωρισμό του 1974 έγινε επιτακτική. Η πολιτική του διαχωρισμού και της διχοτόμησης στηρίχθηκε και στις δύο πλευρές, στη λανθασμένη αντίληψη ότι το κυπριακό κράτος δεν αποτελεί κοινή στέγη και κατάκτηση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και, δυστυχώς, αυτή η αντίληψη συνεχίζει να επικρατεί στα μυαλά πολλών και στις δύο κοινότητες.

Αν όμως η Κυπριακή Δημοκρατία δεν λειτούργησε τότε, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δημιούργησε το μοναδικό ιστορικό προηγούμενο που μπορεί να ανατρέψει τα τετελεσμένα της εισβολής και να επιτρέψει την επιβίωση της Κύπρου στο νέο ιστορικό πλαίσιο που ζούμε. H Κυπριακή Δημοκρατία, σε μια νέα μορφή, λόγω των ιστορικών αλλαγών, αυτή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, είναι η μόνη που μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα ειρηνικό μέλλον.

Αν πρέπει να παραδεχτούμε κάτι, είναι ότι δεν αγαπήσαμε όλοι όσο έπρεπε την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν την αντικρίσαμε όλοι ως ασπίδα για την απόκρουση επιβουλών και μια κοινή κατάκτηση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων πάνω στην οποία μπορούμε να θεμελιώσουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η μονιμοποίηση του σημερινού διαχωρισμού μέσα από το χρόνο με τη δημιουργία τέτοιων τετελεσμένων και την παγίωση τέτοιων καταστάσεων που θα καταστήσουν αδύνατη την επανένωση της Κύπρου, είναι ίσως η μεγαλύτερη απειλή για την οντότητα και την ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

H ιστορία είναι πάντα μια ανοιχτή διεκδίκηση, ένας ανοιχτός αγώνας. Ας ευχηθούμε, οι εμπειρίες 61 χρόνων -συχνά τραυματικές και επώδυνες- από τη διαδρομή της Κυπριακής Δημοκρατίας να μας έχουν διδάξει αρκετά για να μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο μας προς το μέλλον.

Υστερόγραφο:

Οι εκδηλώσεις με τις οποίες τιμάται η κυπριακή ανεξαρτησία έχουν τη σημασία τους. Οι επίσημοι εορτασμοί έγιναν και φέτος με στρατιωτική παρέλαση. Πολύ πιο συμβολική όμως είναι η πορεία που γίνεται σήμερα στην ακριτική Δερύνεια. Εκεί όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι βαδίζουν μαζί διεκδικώντας την επανένωση του τόπου μας.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.