Μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας από την 21χρονη Φωτεινή

Το σκληρόδερμα, το σπάνιο αυτό ρευματικό νόσημα, ήρθε πολύ νωρίς στη ζωή της. Ήταν μόλις 17 ετών. Σήμερα, η 21χρονη Φωτεινή Χρίστου στέλνει ξεχωριστά μηνύματα αισιοδοξίας. Παρά το νεαρό της ηλικίας της έχει αντιληφθεί πλήρως το πραγματικό νόημα της ζωής.

Και μέσα από την ψυχή της παραδίδει τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής… Ο δρόμος που περπάτησε μέχρι την αποδοχή της αρρώστιας της κάνει τις τελευταίες μέρες, με αφορμή και τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Σκληροδέρματος, το γύρο του διαδικτύου. Και δίνει ένα γερό χαστούκι στον καθένα που μεμψιμοιρεί, που παραπονιέται, που «κλαίει» για τα δήθεν προβλήματά του. «Για όλους εσάς που παλεύετε να βγείτε νικητές στη δική σας ασθένεια, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να τα καταφέρετε, και την κάθε δύσκολή σας μέρα να την περνάτε με χαμόγελο και αισιοδοξία…

Και για όλους εσάς που έχετε την υγεία σας, θέλω να σας πω πως δεν θα βρείτε ποτέ πιο σημαντικό και όμορφο πράγμα από την υγεία.

Όταν έχετε την υγεία σας μπορείτε να γελάσετε με την ψυχή σας και μπορείτε να αντιμετωπίσετε το καθετί που συμβαίνει στη ζωή σας. Εκτιμάτε κάθε μέρα λοιπόν αυτό το θείο δώρο», το μήνυμα που στέλνει η Φωτεινή.

Αυτή η νεαρή κοπέλα κατάφερε να βρει το χαμόγελό της. Κατάφερε να σταθεί στα πόδια της, να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα.

Σπουδάζει ψυχολογία, είναι δίπλα στην οικογένεια και τους φίλους τους. «Ρουφά» την κάθε στιγμή της ζωής και μαζί με το σκληρόδερμα που της έγινε -όπως λέει«στενός κορσές» ατενίζει το αύριο με αισιοδοξία, με ελπίδα για τα καλύτερα που θα έρθουν.

Στο δρόμο ωστόσο για την αποδοχή της ασθένειάς της συνάντησε πολλά εμπόδια και δυσκολίες: «Μου ήταν αδύνατο να μπορώ να συμβιβαστώ με αυτήν την ασθένεια. Πέρασα πολλά χρόνια νιώθοντας θυμό για την ασθένειά μου.

Είχα πάθει εμμονή με ερωτήσεις όπως: “Γιατί σε μένα;”, “Γιατί έπρεπε να πάθω μία σπάνια χρόνια πάθηση που θα στιγμάτιζε τη ζωή μου;”, “Γιατί πρέπει να υποφέρω και να χάνω τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου;”, “Τι έκανα για να το αξίζω αυτό;”. Ειλικρινά, δεν ήταν καθόλου ευχάριστο το να νιώθω όλη αυτή την οργή, την οποία κάποιες φορές την έβγαζα στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου για να με στηρίξουν και να με βοηθήσουν».

Ήρθε ωστόσο η μέρα που η Φωτεινή συνειδητοποίησε ότι όλο αυτό δεν την έβγαζε πουθενά.

Ότι το σκληρόδερμα ήρθε για να μείνει. «Μία μέρα συνειδητοποίησα πως καμιά από αυτές τις ερωτήσεις δεν είχε απάντηση και πως αυτή η τακτική δεν έβγαζε πουθενά.

Άλλωστε και να έβρισκα τις απαντήσεις θα γινόμουν καλά; Έπρεπε λοιπόν να αποδεχτώ την ασθένειά μου και να την “αγκαλιάσω”, αφού πλέον θα με ακολουθούσε για πάντα και θα μου γινόταν στενός κορσές. Και μιας και η ευθύνη να κάνω το καλύτερο δυνατό, παρά τα δύσκολα δεδομένα, ήταν όλη δική μου, δεν θα άφηνα πλέον τη χρόνια πάθησή μου να με καθορίσει, αλλά θα έπρεπε να βρω πώς θα πάλευα ώστε να ζήσω μία υπέροχη ζωή.

Σήμερα είμαι εδώ και μπορώ να περνώ όμορφες στιγμές με την οικογένειά μου, να βγαίνω και να διασκεδάζω με τις φίλες μου, να περνώ όμορφες και ζεστές στιγμές με το αγόρι μου, και όλα αυτά με την πίστη μου, τη δύναμή μου αλλά βεβαίως και με τη σπουδαία ιατρό μου», λέει χαρακτηριστικά.

Μαρίνα Κουμάστα