Τρία σημεία με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα

Του Χρυσόστομου Μωυσέως

  • – Μεγάλη η αποχή. Αυτό είναι δεδομένο. Πρέπει να παν τα μηνύματα; Διαφωνώ κατ’ αρχήν με την θέση που θέλει όλα τα κόμματα να προβληματιστούν. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας εάν θα προβληματιστούν ευκαιριακοί σχηματισμοί ή άλλα αστικά κόμματα. Γιατί για διαφορετικούς λόγους ενδιαφέρονται τόσο για την αποχή όσο και για τη συμμετοχή.

Θεωρώ ότι πρέπει να προβληματίσει το ΑΚΕΛ η αποχή, για τους λόγους που πρέπει και όχι για τους λόγους που του υποδεικνύονται από τους διάφορους. Και περισσότερο απ’ όλα θα πρέπει να προβληματίσει όχι η αποχή από τις εκλογές αλλά η συνολικότερη στάση ζωής αυτής της μερίδας του πληθυσμού. Η απουσία από την καθημερινή δράση. Και ακριβώς εδώ είναι που πρέπει να κρατούμε και το μέτρο σε σχέση με όλους αυτούς που επιλέγουν την αποχή. Γιατί επικρατεί αυτή η θέση με το θετικό πρόσημο για τους «απογοητευμένους», αυτούς που «γυρίζουν την πλάτη στο σύστημα», που «συνειδητά δεν συμμετέχουν στις εκλογές» κτλ. Διαφωνώ.

Μεγάλη μερίδα, η πλειοψηφία, είναι που επιλέγει τον εύκολο δρόμο της αποχής. Είναι αυτή που αφομοιώνεται από το σύστημα που προάγει τον ατομισμό και την μοιρολατρία. Πολλοί δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να εγγραφούν στον εκλογικό κατάλογο γιατί πολύ απλά δεν μπήκαν στον κόπο να σκεφτούν πώς κερδήθηκε αυτό το δικαίωμα. Και πώς θα ήταν αν δεν είχαμε ούτε αυτό το δικαίωμα. Άρα όσο πρέπει να αφουγκραζόμαστε τους προβληματισμούς και τις αγωνίες του κόσμου και ειδικότερα της νεολαίας, άλλο τόσο θα πρέπει να αναλαμβάνει και ο καθένας τις ευθύνες του. Δεν πιστεύουμε σε σωτήρες, αλλά στη συλλογική οργάνωση, δύναμη και σοφία. Και για αυτήν πρέπει να παλέψουμε.

  • – Η είσοδος του φασιστικού ΕΛΑΜ στη Βουλή δεν αποτελεί απλά αρνητική εξέλιξη αλλά μια μαύρη μέρα για την Κύπρο. Την Κύπρο που τόσα υπέφερε από αυτά τα ιδεολογήματα, που ακόμα μετρά πληγές. Την Κύπρο που έβλεπε το κακό να έρχεται και πάλι το υποδέχτηκε αντί να του κλείσει την πόρτα. Όσοι σήμερα λένε ότι λυπούνται για την είσοδο του ΕΛΑΜ, αλλά απείχαν, λένε ψέματα. Το ήξεραν, το έβλεπαν και το επέτρεψαν.

Την ίδια ώρα, όμως δεν μπορεί να επιρρίπτεται η ευθύνη για την εμφάνιση και την ενίσχυση του φασισμού στη μερίδα της αποχής. Ο φασισμός είναι κάτι πολύ «πιο βαθύ που μας λερώνει». Θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως το φαινόμενο που πραγματικά είναι. Ως το γέννημα του καπιταλισμού, ως το μακρύ χέρι του συστήματος, ως την αιχμή του αντικομμουνιστικού/αντεργατικού δόρατος. Θα πρέπει να παλέψουμε να ξεριζωθεί από τη συνείδηση του κάθε εργαζόμενου από όπου και αν του επιβάλλεται. Γιατί ας μην ξεχνούμε πέρα από το θεσμικό του φορέα έχει πολλές «μήτρες» και μορφές έκφρασης στον τόπο μας, δυστυχώς.

  • – Το ΑΚΕΛ θα πρέπει να αναζητήσει το δικό του μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση. Αυτό θα πρέπει να γίνει εκεί που πρέπει και όπως πρέπει. Όχι με δημόσιες διαπιστώσεις από το κάθε στέλεχος, χωρίς τη δικαίωση του «εγώ τα έλεγα», ούτε με εσωστρέφεια, αποποίηση ή επίρριψη ευθυνών στην ηγεσία. Οι ευθύνες βαραίνουν όλους όσους αποτελούν το οικοδόμημα του ΑΚΕΛ. Την ίδια ώρα θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν πρόκειται να ωφελέσει σε τίποτα το αυτομαστίγωμα. Και το πιο σημαντικό κατά την άποψή μου είναι να μην παρασυρθούμε από τα κελεύσματα των καιρών.

Θα υπάρχουν πιέσεις από παντού, για ανανέωση, για αλλαγή πορείας κοκ. Θα πρέπει να έχουμε κατά νου το χαρακτήρα και την ιδεολογία του κόμματος την οποία θα πρέπει μέσα από αυτήν την ενδοσκόπηση να διαφυλάξουμε και να ενισχύσουμε και όχι το αντίθετο. Όσο λοιπόν, πρέπει να αφουγκραζόμαστε τους προβληματισμούς και τις αγωνίες του κόσμου, άλλο τόσο θα πρέπει να προσέχουμε να μην λέμε αυτά που θέλει να ακούσει, αλλά αυτά που πρέπει να ακούσει.

Το όπλο μας ήταν και πρέπει να είναι η Αλήθεια και με αυτήν θα πρέπει να πορευτούμε και στο μέλλον. Γιατί η Υπόθεση που υπηρετούμε είναι πολύ σοβαρότερη από το όποιο πολιτικό κόστος και το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα. Έχουμε χρέος, να ανασκουμπωθούμε, να ξαναδούμε τον κόσμο στα μάτια με το κεφάλι ψηλά και το μέτωπο καθαρό και να συνεχίσουμε. «Στ’ όνομα αυτού του τόπου» και «των ποδοπατημένων ονείρων μας. Στ’ όνομα των μυριάδων νεκρών μας, που δεν είναι δυνατό να πέθαναν για το τίποτα. Στ’ όνομα των ζωντανών που δε θέλουν να πάψουν να είναι άνθρωποι…Εμείς, που δεν ονειρευτήκαμε να είμαστε ήρωες, παρά μόνο άνθρωποι. Ξαναρχινούμε, ξαναρχινούμε….»

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.