Βασίλης Ππασιάς: Περάσαμε δύσκολα, ο πόνος πολλαπλασιάζεται…


  • Καθημερινή ενημέρωση

    Κάθε πρωί η επικαιρότητα στο inbox σου.


Δεν είχαν ιδέα, ούτε τους ενηµέρωσε κάποιος ότι υπήρχαν θαµµένοι αγνοούµενοι στη Λακατάµεια

Του Μιχάλη Μιχαήλ

Η απόφαση του Ε∆Α∆ δικαιώνει πρώτιστα τον ήρωα πατέρα του, και πρέπει µέσω αυτής να αναδειχθεί ο άθλος της προσφοράς και ο ηρωισµός όλων όσων έδωσαν τη ζωή τους για την υπεράσπιση της πατρίδας και όχι να περιορίζονται κάποιοι στην κατάθεση ενός στεφανιού ή σε µια επιµνηµόσυνη οµιλία, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά από µια τυπική διαδικασία, τόνισε στη «Χαραυγή» ο γιος του ήρωα Βάσος Ππασιάς. Τόνισε παράλληλα και την ανικανότητα του κράτους να χειριστεί το θέµα των αγνοουµένων και των πεσόντων, µε αποτέλεσµα ο πόνος να πολλαπλασιάζεται.

Η κυβέρνηση και το κράτος, ανέφερε, πρέπει να αναδείξει όλους αυτούς τους ανθρώπους και να τους τιµήσει έµπρακτα. Με άλλα λόγια, είπε, ό,τι δεν έκαναν µέχρι σήµερα, πρέπει να τα κάνουν από δω και πέρα. Απαντώντας σε ερώτηση, σημείωσε ότι ένας από τους σκοπούς της όλης προσπάθειας που έγινε είναι η δικαίωση αυτών των ανθρώπων τους οποίους η Πολιτεία και το κράτος τους έχει ξεχάσει εδώ και χρόνια και περιορίζεται µόνο σε τυπικές εκδηλώσεις. Είναι χαρακτηριστικό, είπε, ότι ούτε στις ίδιες τις κοινότητές τους οι νέοι δεν γνωρίζουν γι’ αυτούς τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν για την ελευθερία.

Ο Χριστοφής Βασιλείου Ππασιάς είχε σκοτωθεί σε µάχες µε τους Τούρκους εισβολείς στην περιοχή Αγίου Παύλου και τάφηκε µαζί µε άλλους στρατιώτες στο στρατιωτικό κοιµητήριο Λακατάµειας κάτω από την επιγραφή «Άγνωστος».

Η οικογένειά του τον θεωρούσε ως αγνοούµενο αφού κανένας δεν τους είχε ενηµερώσει ότι ήταν θαµµένος εκεί. Ο Β. Ππασιάς είπε ότι δεν είχαν ιδέα ούτε τους ενηµέρωσε κανένας ότι υπήρχαν αγνοούµενοι που ήταν θαµµένοι στο έδαφος που ελέγχει η Κυπριακή ∆ηµοκρατία.

Πέρασαν ως οικογένεια δύσκολες µέρες, µεγαλώνοντας χωρίς πατέρα και χωρίς ουσιαστική στήριξη από το κράτος.

Το 1996 όταν ξεκίνησαν οι εκταφές για να γίνουν ταυτοποιήσεις νεκρών δεν φαντάζονταν ότι ανάµεσα σε αυτούς θα ήταν και ο Χριστοφής. Το φθινόπωρο του 1998 τους επισκέφθηκε οµάδα της ∆ΕΑ, η οποία ζήτησε πληροφορίες για τον πατέρα, αλλά και κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία, όπως αν είχε κάποιο τραύµα, αφαιρεµένα δόντια, τατουάζ, σηµάδια στο σώµα και άλλα παρόµοια.

Τελικά, πληροφορήθηκαν τι πραγµατικά συνέβαινε το 1999 όταν επιβεβαιώθηκαν τα ευρήµατα από τις εκταφές αφού οι πληροφορίες που έδωσαν συνδυάζονταν µε το DNA.

Στην ταυτοποίηση, αλλά και στην πιστοποίηση συνέβαλε το ρολόι που είχε ακόµα στο χέρι του ο Χριστοφής, το οποίο ήταν χαρακτηριστική µάρκα, καθώς και το κολανάκι που επίσης ήταν χαρακτηριστικό και το γνώριζε η οικογένεια. Επιπλέον, βρέθηκε πάνω του ο βαφτιστικός σταυρός του γιου του Βασίλη, ο οποίος είχε πάνω του συγκεκριµένη απεικόνιση.

Το 2000 πήραν τα λείψανα και τα ενταφίασαν στην κοινότητα Ξυλοφάγου. Τότε πήραν την απόφαση να αποταθούν στη ∆ικαιοσύνη. Ήθελαν να δικαιωθούν γιατί καθυστέρησαν 26 χρόνια να τους πούνε ότι ήταν θαµµένος στη Λακατάµεια, για την απόκρυψη πληροφοριών και την καθυστέρηση ενηµέρωσης που υπήρξε. Απευθύνθηκαν στον δικηγόρο Αχιλλέα ∆ηµητριάδη και κίνησαν νοµική διαδικασία εναντίον του κράτους. ∆ικαιώθηκαν στο Πρωτόδικο Δικαστήριο, µετά από πολλές ψυχοφθόρες µαρτυρίες που επανέφεραν το κλίµα της εποχής. Η κυβέρνηση όµως άσκησε έφεση και το Ανώτατο ∆ικαστήριο απέρριψε την απόφαση του Πρωτόδικου ∆ικαστηρίου, κάτι που τους οδήγησε στο να απευθυνθούν στο Ε∆Α∆ το οποίο τους δικαίωσε.

Αναφερόµενος στη συγγνώµη που απηύθυνε ο Επίτροπος Ανθρωπιστικών Θεµάτων, Φώτη Φωτίου, ο Βάσος Ππασιάς είπε ότι δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτή η συγγνώµη εκφράζει το κράτος ή προσωπικά τον κ. Φωτίου.

Με έντονο τον τόνο της απογοήτευσης στη φωνή του, ο Βάσος Ππασιάς σημείωσε ότι απ’ όσα έγιναν µέχρι τώρα αποδεικνύεται ότι πάσχουν οι διαδικασίες αφού ακόµα και σήµερα, όπως είπε, υπάρχουν τεράστια θέµατα που πρέπει να λύσει το κράτος στο θέµα των αγνοουµένων.

Ως παράδειγµα, ανάµεσα σε άλλα έφερε την περίπτωση προσώπου το οποίο γνώριζε για την περίπτωση του πατέρα του, αλλά δεν µίλησε. Και δεν µίλησε από φόβο, όπως του είπε, να µη βρεθεί µπλεγµένος και κατηγορούµενος στα δικαστήρια για απόκρυψη πληροφοριών.

Οι συγγενείς πρέπει κάποια στιγµή να λάβουν κάποια σοβαρή απάντηση για το τι έγινε ο δικός τους για να σταµατήσει το βάσανο της αναµονής.

Σηµείωσε παράλληλα ότι η απόφαση του Ε∆Α∆ ανοίγει το δρόµο για άλλες παρόµοιες υποθέσεις και για το κράτος να κάνει αυτό που οφείλει να κρίνει.

Αναφερόµενος στη θυσία του πατέρα του είπε ότι έδωσε τη ζωή του για τον τόπο και ο τόπος όφειλε να σταθεί σε όλες τις οικογένειες των αγνοουµένων και πεσόντων και αφού δεν το έπραξε θα έπρεπε να βγει και να πει μία συγγνώµη, πράγµα που δεν το έκανε και αναγκάστηκε η οικογένεια να απευθυνθεί στα δικαστήρια. Πέρασαν 26 χρόνια από τότε που το Πρωτόδικο Δικαστήριο είπε µε την απόφασή του µία συγγνώµη, επιδικάζοντας και αποζηµιώσεις, αλλά τη συγγνώµη αυτή την πήρε πίσω το Ανώτατο ∆ικαστήριο.

Η απόφαση του ΕΔΑΔ

Η απόφαση του ΕΔΑΔ υποχρεώνει την Κυπριακή Δημοκρατία να καταβάλει αποζημιώσεις στην οικογένεια του πεσόντος στην τουρκική εισβολή του 1974 Χριστοφή Βασίλη Ππασιά από το Ξυλοφάγου και να εξηγήσει γιατί δεν έδωσε πληροφόρηση στην οικογένεια ότι ο Ππασιάς είχε σκοτωθεί τον Αύγουστο του 1974 στην περιοχή Αγίου Παύλου στη Λευκωσία και ήταν θαμμένος στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμειας.

Αποτέλεσμα ήταν η οικογένειά του να τον θεωρεί ως αγνοούμενο μέχρι το 2000. Η απόφαση αυτή έφερε ξανά στην επικαιρότητα το θέμα της διαχείρισης του θέματος των αγνοουμένων και την κρατική ανικανότητα να χειριστεί τα πράγματα. Η υπόθεση Ππασιά δεν είναι η μοναδική. Είναι γνωστή και η περίπτωση του Χαράλαμπου Πάλμα από τα Λειβάδια της Λάρνακας που απασχόλησε πριν μερικά χρόνια την επικαιρότητα, όπως και αρκετές άλλες περιπτώσεις που βρίσκονται σε εκκρεμότητα.

Η Ανδριανή και η Μαρούλλα άνοιξαν µόνες τους τάφους των συζύγων τους

Υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις παρόµοιες µε την περίπτωση Ππασιά. Μία από αυτές είναι η περίπτωση του Χαράλαµπου Πάλµα για την οποία η κόρη του, Πόπη, τόνισε µε τη σειρά της τις ευθύνες της Πολιτείας στο θέµα.

Η οικογένεια Πάλµα, όπως όλες οι οικογένειες των αγνοουµένων, έζησε µε πολλές δυσκολίες µε τη µητέρα, την Ανδριανή, να αναγκάζεται να κάνει τρεις δουλειές για να µεγαλώσει τα παιδιά της. Το ότι ο άνδρας της ήταν θαµµένος στη Λακατάµεια και δεν ήταν αγνοούµενος, το έµαθε τυχαία µέσα στο αυτοκίνητο που την πήγαινε στην εργασία της. Της το είπε κάποιος ο οποίος γνώριζε την περίπτωση.

Έκτοτε ξεκίνησε ένας µαραθώνιος µε την αδιαφορία των κρατικών υπηρεσιών να µην µπορεί να περιγραφεί, όπως µας ανέφερε η Πόπη Πάλµα. Η απελπισία για την αναλγησία που επιδεικνυόταν από το κράτος, αφού η υπόθεση εκκρεµούσε στο δικαστήριο για 11 χρόνια, οδήγησε την Ανδριανή Πάλµα µαζί µε τη σύζυγο ενός άλλου αγνοούµενου, τη Μαρούλλα Σιάµισιη, να πάνε στο κοιµητήριο Λακατάµειας και να ανοίξουν µόνες τους τους τάφους. Ακόµα και στη δίκη που έγινε τελικά, η αντιµετώπιση ήταν αχαρακτήριστη.

Το Ανώτατο ∆ικαστήριο στην έφεση δεν απέρριψε την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, όπως έγινε στην υπόθεση Ππασιά, αλλά αφαίρεσε όλα όσα προνοούσαν αποζηµιώσεις.

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι το πρωτόδικο δικαστήριο, µεταξύ πολλών άλλων, χαρακτήρισε «ασεβή» τη συµπεριφορά του κράτους απέναντι στην οικογένεια. *Ειδική αναφορά µε περισσότερες λεπτοµέρειες θα κάνουµε σε προσεχή έκδοσή µας…

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.