Γραμμές/ Ορίζοντας

Βίβιαν Αβρααμίδου – Πλούμπη

Της ντροπής

73 μικρές βαρωσιώτικες ιστορίες

Μελάνι, Αθήνα 2022

 

Αυτό το βιβλίο δεν το έγραψα μόνη

Μού πήρε καιρό για να γράψω τα διηγήματα που περιλαμβάνει η νέα μου συλλογή. 73 μικρές ιστορίες με τίτλο «Της ντροπής». Κι όλες έχουν την αναφορά τους στην Αμμόχωστο. Άλλες γράφτηκαν πριν ανοίξει το περίκλειστο κομμάτι της πόλης. Κι ήρθαν σαν ξέσπασμα· εκφράζοντας μιαν ανάγκη να αφήσω τις αναμνήσεις μου ελεύθερες, να πετάξουν πάνω από την πόλη, έτσι, όπως την θυμόμουν στα δεκαπέντε μου χρόνια. Ύστερα, ήρθαν οι άλλες· εκείνες που ανάβλυσαν μαζί με τα δάκρυά μου, σαν κοίταζα τις φωτογραφίες των προσκυνητών στην πόλη, μετά τον Οκτώβριο του 2020, όταν οι Τούρκοι μας έστρωσαν ασφάλτινο χαλί διασκεδάζοντας με την απόγνωσή μας.


Πήρε καιρό μέχρι να συμπληρωθούν αυτές οι ιστορίες. Όμως… γιατί μού φαίνεται πως γράφτηκαν μονοκοντυλιά; Γιατί μού φαίνεται πως βγήκαν όλες από μέσα μου σε μίαν ανάσα;

Δεν ξέρω… δεν ξέρω… Δεν μπορώ να πω πολλά για αυτό το βιβλίο. Λες και δεν το ΄γραψα εγώ. Λες και δεν το έγραψα μόνη. Αυτή τη συλλογή διηγημάτων, δεν ξέρω αν ορθά την υπογράφω. Άλλοι δώσανε την πνοή. Είναι οι φίλοι μου που με ένα κλικ της φωτογραφικής τους μηχανής, εγκλώβισαν πολλά περισσότερα από όσα χωράει μια στιγμή. Αποτύπωσαν αναμνήσεις και μυρουδιές και χρώματα που αντιστέκονται στον χρόνο και δε λεν να ξεθωριάσουν. Είναι η σκέψη όσων αρνούνται να αφήσουν νέες εικόνες να γραφτούν πάνω από εκείνες που κράτησαν μαζί τους, φεύγοντας το 74 από την πόλη. Είναι οι ψυχές των αγαπημένων μας, που φεύγοντας, κληροδότησαν σε μας διπλή και τριπλή τη δίψα της επιστροφής. Στεκόμουνα μπροστά σε κάθε φωτογραφία νιώθοντας ολονών την παρουσία. Τα δάχτυλά μου πετούσαν πάνω στα πλήκτρα του υπολογιστή κι οι λέξεις κλείδωναν μόνες τους η μια πίσω από την άλλη.

Γι’ αυτό σας λέω… Αυτό το βιβλίο δεν το έγραψα μόνη. Κι αν θέλετε… κάπου, βαθιά μέσα μου, εύχομαι να μην το έγραψα μόνη. Γιατί έτσι και βγει αληθινό αυτό που λέει το ακόλουθο διήγημά μου με τίτλο «Στο φως του δειλινού», τότε, ίσως, με αυτό το βιβλίο να τα έχω πει πια όλα:


Στο φως του δειλινού

«Κάθισε μπροστά στο παράθυρο με το κεφάλι γυρισμένο έξω κοιτώντας την πόλη του δειλινού. Μπροστά της το χαρτί παραμένει άδειο. Τη βολεύει αυτή η θέα. Δε βυθίζει το βλέμμα της στο  καταπράσινο δάσος στον απέναντι λόφο, ούτε ταξιδεύει στα νερά του ποταμού. Μόνο την πόλη κοιτάζει, με το πηγαινέλα του κόσμου, με τη φασαρία των αυτοκινήτων την ώρα της επιστροφής, και τις σκιές των κτιρίων -κολλητά το ένα με το άλλο- που όλο μεγαλώνουν και σκεπάζουν απειλητικά την καθημερινότητα. Την πόλη κοιτάζει, στον τελευταίο πυρετό της ημέρας. Έτσι, συνεχίζει να μένει σε εγρήγορση· έτσι, μπορεί να αντιστέκεται.

Η σκέψη της πετάει σαν βελόνα στον καμβά· μια στην καλή μεριά και μια στην ανάποδη. Και το χαρτί μπροστά της, κάτασπρο. Ξέρει καλά τι ζητάει η καρδιά της να γράψει. Έχει φτιάξει στο μυαλό της την ιστορία. Τα έχει όλα ταιριάξει. Κι έχει αρχή, μέση και τέλος. Με τα χρώματα μιας άλλης πόλης, λουσμένης στο δυνατό ήλιο της ανατολής και τη μυρουδιά των ανθών της πορτοκαλιάς. Έχει ακόμα και ήχο· έναν γρήγορο σκοπό με το λεβέντικο ταμπουρά της πατρίδας της. Ξέρει τι θέλει να γράψει, μα καταφέρνει ακόμα να μη βάζει στο χαρτί ούτε μια λέξη. Μόνο, επιμένει να κοιτάζει έξω το χλωμό φως του δειλινού που κάνει την πόλη να μοιάζει ακόμα πιο ξένη. Κοιτάζει, και αντιστέκεται. Ένα στενάχωρο συναίσθημα γεμίζει το στήθος της που την πιέζει, την πλακώνει, και το χέρι της -το καλό, εκείνο που ξέρει να γράφει- αρχίζει να τρέμει σαν φύλλο στον άνεμο. Όχι, όχι! Καμιά λέξη στο χαρτί. Ούτε μια. Ξέρει τι θέλει να γράψει· για τι ποθεί να μιλήσει. Μα ξέρει ακόμα, πως, αν βάλει κάτω αυτές τις λέξεις με τον τρόπο που τις έχει ταιριάξει στο μυαλό της, αν γράψει αυτήν την ιστορία που θα ‘ναι βαμμένη με το φως της ανατολής, που θα ‘χει το άρωμα των ανθών της πορτοκαλιάς και το βαθύ ήχο του ταμπουρά, που θα ‘χει αρχή και μέση, κι ένα τέλος καλό, σαν το «ώπα» του λεβέντικου χορού, ξέρει, πως μετά την τελευταία τελεία, όλο το κουράγιο μέσα της θα έχει στερέψει. Μετά από αυτό το τέλος, δε θα μπορεί πια να αντέξει την πραγματικότητα. Κι ούτε θα ‘χει μείνει πια κάτι άλλο για να γράψει. Αν αυτό το διήγημα πέσει στο χαρτί, το ξέρει, θα είναι το τελευταίο. Η ψυχή της θα έχει πια στεγνώσει.»

Kαφετέρια Πολιτιστικού Κέντρου Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια

  • Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2022 και ώρα 7:30 μ.μ.

Βιβλιοπωλείο Rivergate, Λατσιά, Λευκωσία

  •  Τέταρτη 28 Σεπτεμβρίου 2022 και ώρα 6:30 μ.μ.

 Μικρή Σαλαμίνα. Φασούλα, Λεμεσός

  •  Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2022 και ώρα 7:30 μ.μ.

Λογοτεχνικό καφενείο Let them eat cake, Πάφος

  • Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022 και ώρα 7:00 μ.μ.

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.