Ξεπέρασε τα όρια η ασυδοσία στο κέντρο της Λεμεσού

Κατά το δοκούν καταλήξεις και χρήσεις δημοσίων χώρων με την ανοχή δήμου και Αστυνομίας

Αν κάποιος κινηθεί τις νύχτες στο κέντρο της Λεμεσού, για βόλτα ή για να δει μια θεατρική παράσταση, ή μετέχοντας σε κάποιες άλλες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, είναι αμφίβολο αν θα απολαύσει αυτή του την επιλογή και πολύ περισσότερο αν θα θελήσει να την επαναλάβει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα επιστρέψει στο σπίτι του εκνευρισμένος από την ταλαιπωρία και με ένα κεφάλι «κουδούνι».

Η πλατεία Σαριπόλου έχει προ πολλού πάψει να είναι πλατεία, αφού όλοι οι χώροι που υποτίθεται εξυπηρετούν τους πεζούς είναι κατειλημμένοι από τα διάφορα μπαράκια, εστιατόρια και άλλες συναφείς επιχειρηματικές δραστηριότητες. Το κομφούζιο που δημιουργείται και ιδιαίτερα η φασαρία από το θόρυβο και τις μουσικές που σμίγουν στον αέρα, χωρίς να καταλαβαίνεις τι ακριβώς ακούγεται, αποτέλεσαν αρκετές φορές αντικείμενο αντιδράσεων από τους πολίτες αλλά και από κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, οι οποίοι με επιστολές και άλλες παρεμβάσεις τους προς το δήμο και την Αστυνομία ζήτησαν να αναληφθούν πρωτοβουλίες και να γίνουν κάποιες ενέργειες για αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούνται. Ωστόσο, έχει αποδειχθεί ότι ούτε ο δήμος ούτε η Αστυνομία ανταποκρίνονται.

Μια τέτοια κατάσταση που δημιουργήθηκε τις τελευταίες μέρες περιγράφει με αγανάκτηση ο σκηνοθέτης Άδωνης Φλωρίδης, όταν στη διάρκεια πρόβας σε ένα θεατρικό χώρο που λειτουργεί εδώ και χρόνια στην περιοχή και αποτελεί μάλιστα ιδιοκτησία του Δήμου Λεμεσού, κάθε δραστηριότητα μέσα στο θέατρο καλυπτόταν από τα ντεσιμπέλ των μεγάφωνων που είναι εγκατεστημένα σε εξωτερικούς χώρους. Μια ανυπόφορη κατάσταση που υποχρέωσε σε διακοπή της θεατρικής πρόβας.

«Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για καταπολέμηση της ηχορύπανσης και συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, τότε τα δύο θέατρα που υπάρχουν στην περιοχή δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους», υποδεικνύει ο Άδωνης Φλωρίδης. Εκφράζοντας την κατανόησή του στις συνθήκες και τα μέτρα που επέβαλε η πανδημία και την ανάγκη να δουλέψει ο τομέας της εστίασης, στιγματίζει, ωστόσο, έντονα την παράνομη κατάληψη των πεζόδρομων και άλλων δημοσίων χώρων με τραπεζάκια και άλλο εξοπλισμό, αλλά και την ανοχή στην παράνομη χρήση μεγαφώνων σε εξωτερικούς χώρους, τονίζοντας την υποχρέωση του δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους.

Σαφή θέση για την προβληματική κατάσταση που υπάρχει στους δημόσιους χώρους του κέντρου της πόλης εκφράζει η Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία «Για τη Λεμεσό», η οποία τάσσεται υπέρ της δημιουργίας ενός αστικού διαδραστικού πυρήνα και ενός ζωντανού κέντρου της Λεμεσού, με την προϋπόθεση ότι αυτή η διαδραστικότητα δεν θα ξεπερνά τη γραμμή σεβασμού του ενός έναντι των άλλων.

«Αυτό που συμβαίνει στη Λεμεσό και το κέντρο τα τελευταία χρόνια είναι ότι η μουσική εργαλειοποιείται σαν μέσο κατάληψης και παραβίασης του δημοσίου χώρου», αναφέρει ο συντονιστής της Πρωτοβουλίας, αρχιτέκτονας Γιάννης Αρμεύτης, επισημαίνοντας το γεγονός ότι «πολλές επιχειρήσεις του κέντρου λειτουργούν τα τελευταία χρόνια ανεξέλεγκτα, με παράνομες επεμβάσεις και με απόλυτη ασέβεια και προκλητικότητα στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων αλλά και σε βάρος άλλων επιχειρηματιών».

Ως άνθρωπος που ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο κέντρο της πόλης, ο Γιάννης Αρμεύτης χαίρεται τη ζωντάνια, όμως «μέχρι του σημείου που η υπερσυγκέντρωση και η ηχορύπανση δεν απειλεί το υγειονομικό ενδιαφέρον, δεν επιφέρει αναστάτωση σε ανθρώπους, αθέμιτο και ανήθικο ανταγωνισμό, δεν εμποδίζει την πρόσβαση σε ΑμΕΑ, δεν προκαλεί συνθήκες επικίνδυνες σε έκτακτες ανάγκες και δεν επηρεάζει την οικολογική ζωή και την ηχητική ποιότητα του περιβάλλοντος».

Εκείνο που χρειάζεται, όπως υποδεικνύει, είναι «μια αστική αβρότητα και μία φόρμουλα που να βρίσκει τη χρυσή τομή, τόσο στην ανάγκη των επιχειρήσεων να είναι βιώσιμες όσο και στην ανάγκη σεβασμού με όσους γειτνιάζουν». Είναι αλλιώς, όπως εξηγεί, να έχεις ωράριο και έλεγχο του ήχου και αλλιώς να μιλάς για θόρυβο οχληρίας. «Μπορούσαν μερικά μαγαζιά να λειτουργούν με unplugged μουσική κι αυτό θα ήταν θεμιτό και όμορφο. Ο καθένας μπορεί να έχει ηχεία εντός της επιχείρησής του, όχι όμως στο δημόσιο χώρο μιας πλατείας, αφού κάτι τέτοιο ξεπερνά ακόμα και τα αισθητικά πλαίσια και την ποιότητα μιας πολιτιστικής ή ψυχαγωγικής κουλτούρας».

Χρήστος Χαραλάμπους

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.