Του Γιώργου Λεωνίδα*

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι πολιτικές που εφαρµόζει η κυβέρνηση Αναστασιάδη – ∆ΗΣΥ έχουν οξύνει τις ταξικές ανισότητες που παρατηρούνται στον κοινωνικοοικονοµικό τοµέα. Τα αντεργατικά – αντιλαϊκά µέτρα που προωθεί και εφαρµόζει η κυβέρνηση, σε συνδυασµό µε τη συνεχή προσπάθεια αµφισβήτησης και απαξίωσης του έργου που επιτελούν οι συντεχνίες, επιδρούν αρνητικά στις εργασιακές σχέσεις.

Η εικόνα που εµφανίζει το εργασιακό περιβάλλον του τόπου µας είναι γνωστή σε όλους. Στον ιδιωτικό τοµέα η εικόνα αυτή σχηµατίζεται από τους πολύ χαµηλούς µισθούς, τη µερική απασχόληση, την εποχιακή εργασία και τα ελάχιστα -και τις περισσότερες φορές καθόλου– ωφελήµατα, όπως 13ος µισθός, αργίες, ταµείο προνοίας, καθορισµένο ωράριο κ.λπ.


Στον δηµόσιο και ευρύτερο δηµόσιο τοµέα το κύριο χαρακτηριστικό των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρµόζει τα τελευταία έξι χρόνια η κυβέρνηση είναι η µη πλήρωση των κενών µόνιµων θέσεων και η αύξηση της πρόσληψης εποχικού και έκτακτου προσωπικού.

Με τα σηµερινά λοιπόν δεδοµένα είναι αντιληπτό ότι για τους εργαζόµενους δεν υπάρχει άλλος δρόµος από αυτόν της διεκδίκησης και της ταξικής πάλης για επαναφορά των µισθών και των ωφεληµάτων. Ένας δρόµος σίγουρα δύσβατος, αλλά καθόλα γνώριµος για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνηµα της Κύπρου, την ΠΕΟ. Είναι αναµφισβήτητο το γεγονός ότι η µακρόχρονη και ένδοξη ιστορία της ΠΕΟ είναι ταυτισµένη µε όλες τις επιτυχηµένες διεκδικήσεις και τους κερδισµένους αγώνες των εργαζοµένων για καλύτερες συνθήκες και όρους εργασίας.

Αρχής γενοµένης από την περίοδο των µεγάλων και σκληρών απεργιακών αγώνων (1944, 1948), που είχαν ως αποτέλεσµα µεγάλες κατακτήσεις των Κύπριων εργαζοµένων και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Αγώνες που συνεχίζονται µέχρι και σήµερα µε συνέπεια, σταθερότητα και υπευθυνότητα για προστασία των δικαιωµάτων των εργαζοµένων και περαιτέρω επέκτασή τους. ∆εν πρέπει να ξεχνάµε άλλωστε ότι όσο πιο ισχυρή και µαζική είναι η ΠΕΟ στον τόπο δουλειάς, τόσο ισχυρότερη εκπροσώπηση θα έχουν οι εργαζόµενοι στις συλλογικές διαπραγµατεύσεις.

∆υστυχώς σήµερα πολλοί εργαζόµενοι δεν καλύπτονται από συλλογική σύµβαση.
Οι όροι εργασίας τους δεν είναι ρυθµισµένοι και στις πλείστες των περιπτώσεων δεν τους καταβάλλεται 13ος µισθός, ενώ πολλές φορές αναγκάζονται να δουλεύουν 7 ηµέρες την εβδοµάδα µε ωράρια που ξεπερνούν το οκτάωρο χωρίς την καταβολή υπερωριών, να εργάζονται αργίες χωρίς να αποζηµιώνονται κ.λπ.

Οι εργαζόµενοι πρέπει να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες της παραπληροφόρησης και του λαϊκισµού που κατά κόρον προωθεί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο και να συµπορευθούν µε την ΠΕΟ στο δρόµο της πάλης και της διεκδίκησης. Η ιστορία και οι πράξεις δεν ξεγράφονται ούτε και «είναι όλοι οι ίδιοι», όπως έντεχνα µας πλασάρουν καθηµερινά κάποιοι. Επιβάλλεται οι εργαζόµενοι να συµπαραταχθούν µε την ΠΕΟ για να δώσουν απάντηση στις επιθέσεις που δέχονται καθηµερινά και στις µανιώδεις προσπάθειες των εργοδοτών να πλήξουν το εργατικό κίνηµα µε τις ευλογίες των κυβερνώντων.

Η ιστορία µάς έχει διδάξει πως ο κάθε εργαζόµενος από µόνος του δεν µπορεί να πετύχει βελτίωση των συνθηκών και των όρων απασχόλησής του, αλλά όλοι µαζί οι εργαζόµενοι µε οργάνωση και αλληλεγγύη µπορούν να πετύχουν τα πάντα.
Γι’ αυτό λοιπόν επιβάλλεται τώρα όσο ποτέ άλλοτε η οργάνωση και η συσπείρωση των εργαζοµένων γύρω από την ΠΕΟ.

Για να συνεχίσουµε µαζί τον αγώνα για περιφρούρηση των εργασιακών κεκτηµένων και επαναφορά των µισθών και των ωφεληµάτων. Για να πετύχουµε τη νοµοθετική ρύθµιση για υποχρεωτική εφαρµογή των συλλογικών συµβάσεων. Για να κερδίσουµε τη θέσπιση ελάχιστων όρων απασχόλησης και µισθού εκεί και όπου οι εργαζόµενοι δεν καλύπτονται από συλλογική σύµβαση. Για να αντισταθούµε και να αποκρούσουµε την κλιµακούµενη επίθεση που εξαπολύουν οι κυβερνώντες και το κεφάλαιο ενάντια στην εργατική τάξη. Για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ένα καλύτερο και βιώσιµο µέλλον.

*Επαρχιακός Γραµµατέας ΠΑΣΥΕΚ-ΠΕΟ Πάφου