Του Νίκου Κουζούπη

«Τα αναγραφόμενα από τους αρθρογράφους δεν εκφράζουν τις απόψεις της ΧΑΡΑΥΓΗΣ ή της Εκδοτικής Εταιρείας ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ ή του υπεύθυνου της στήλης. Οι αρθρογράφοι/επιστολογράφοι φέρουν οι ίδιοι την ευθύνη των όσων γράφουν, τα οποία είναι δυνατό να μην περιέχουν την αλήθεια, όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια». Παρακαλούμε τους επιστολογράφους και αρθρογράφους να περιορίζουν τα κείμενά τους, για τις μεν επιστολές μέχρι 400 λέξεις, για τα δε άρθρα μέχρι 600 λέξεις. Υγεία είναι και η ψυχική ΑΠΟΨΕΙΣ  ΤΡΙΤΗ 19 ΜΑΪΟΥ 2020 | 15 Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Κύπρο ένιωσε την ανάγκη να τοποθετηθεί για τα 75χρονα της Ημέρας της Νίκης στην Ευρώπη με άρθρο της που δημοσιεύθηκε τουλάχιστον σε τέσσερις κυπριακές εφημερίδες. Δεν έχουμε πρόθεση να έρ- θουμε σε αντιπαράθεση με την πρέσβειρα. Λόγω όμως ακριβώς της θέσης που κατέχει, όπως και να το κάνουμε, θα έπρεπε όπως επεσήμανε απα- ντώντας ο Ρώσος ομόλογός της, «να ακολουθούμε την ιστορική αλήθεια». Αντί αυτού όμως με τις τοποθετήσεις της δεν μπόρεσε να ξεφύγει από ιστορικές παραχαράξεις και αντικομμουνιστικά ιδεολογήματα. Είναι όμως κατανοητό γιατί η πρέσβειρα των ΗΠΑ, εκφράζοντας τις κυρίαρχες δυνάμεις της παγκόσμιας ολιγαρχικής ελίτ, συμπορεύεται με τα αντικομμουνιστικά παραληρήματα σε μια προσπάθεια εξίσωσης του κομμουνισμού με το ναζισμό και ουσιαστικά στην απενοχοποίηση του χιτλεροφασισμού για το αιματοκύλισμα της Ευρώπης. Αφού λοιπόν η κα πρέσβειρα γράφει εκ καθήκοντος για τη «συνεργασία» Στάλιν με Χίτλερ, αλλά επιρρίπτει αποκλειστικές ευθύνες, ευθυγραμμιζόμενη με το κατάπτυστο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, στη Σοβιετική Ένωση για την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οφείλουμε με τη σειρά μας απλώς να της υπενθυμίσουμε μερικά γεγονότα της περιόδου του Μεσοπολέμου. Γεγονότα, που αναμφίβολα πρέπει να γνωρίζει, αλλά εκ καθήκοντος παραβλέπει και καταχωνιάζει στον «κουρνιαχτό» της ιστορικής λήθης και άγνοιας. Η Αμερικανίδα πρέσβειρα δεν άκουσε τίπο- τε για τη σοβιετική εξωτερική πολιτική για την αναγκαιότητα δημιουργίας συστήματος «συλ- λογικής ασφάλειας» στην Ευρώπη στη δεκαετία του 1930, ούτε γνωρίζει οτιδήποτε για την «πο- λιτική κατευνασμού», που ακολουθούσαν την ίδια περίοδο η βρετανική και γαλλική κυβέρνη- ση με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Πιθανόν να υπάρ- χει «άγνοια» για τη Συμφωνία του Μονάχου με- ταξύ Μ. Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιτα- λίας, την οποία προσυπέγραψαν οι Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Χίτλερ και Μουσολίνι. Σίγουρα το συ- γκεκριμένο Σύμφωνο δεν έχει καμιά σχέση με την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τη να- ζιστική Γερμανία και το διαμελισμό της με την αστική Πολωνία και Ουγγαρία. Σίγουρα η Αμερικανίδα πρέσβειρα δεν πρέ- πει να έχει υπόψιν της ή δεν έχει διαβάσει τι έγραψαν σε ανύποπτους χρόνους οι Niedhart Gottfried (1972), Lewis Namier (1950) και Schuman F.L. (1947), όπου μεταξύ άλλων: Ο πρώτος έγραψε ότι η Αγγλία και οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν το Γ’ Ράιχ ως το «προπύργιο της Δύσης ενάντια στον Μπολσεβικισμό». Ο δεύτερος σημειώνει τις θέσεις των Άγγλων Πρωθυπουργών (Μπάλτουιν και Τσάμπερλεν), αλλά και του Λόρδου Χάλιφαξ, σύμφωνα με τις οποίες ανοικτά δήλωναν ότι «αν στην Ευρώπη φθάσουμε στον καβγά, αυτός ο καβγάς πρέπει να είναι μεταξύ των μπολσεβίκων και των ναζιστών». Ο τρίτος παραθέτει ότι τόσο οι ΗΠΑ, όσο και το Λονδίνο, υπολόγιζαν ότι «αφήνοντας στη φα- σιστική τρόικα ελεύθερα χέρια… θα οδηγούσε σε μια κοινή γερμανο-ιαπωνική επίθεση ενάντια στη Σοβιετική Ένωση». Αυτό λοιπόν ήταν το περίβλημα της εξωτερι- κής πολιτικής Μ. Βρετανίας και ΗΠΑ για τον κατευνασμό της χιτλερικής Γερμανίας, που φαίνε- ται δεν θέλει να παραδεχτεί η Αμερικανίδα πρέ- σβειρα. Τα δημοσιογραφικά και όχι μόνο σαΐνια, τα ευρισκόμενα σε διατεταγμένη αποστολή «απο- καλύπτουν» κατά καιρούς τα πιο απίθανα πράγματα με όλες τους τις λεπτομέρειες και μάλιστα με γλαφυρές αφηγήσεις. Στα ίδια αχνάρια κινούνται και όσοι φαίνεται ούτε άκουσαν, ούτε γνωρίζουν ποιοι βοήθησαν την άνοδο του ναζισμού και κερδοσκόπησαν με τον στρατιωτικό εξοπλσμό της χιτλερικής Γερμανίας. Απλώς να υπενθυμίσουμε μερικά απλά γεγονότα για να βοηθήσουμε την επιλεκτική μνήμη μερικών, που πιθανόν να έχουν ξεχάσει: • Ο Χ. Μπρύνινγκ (Καγκελάριος Γερμανίας 1930-32) γράφει στα απομνημονεύματά του ότι αρχίζοντας από το 1932 ο Χίτλερ χρηματοδοτείτο από το εξωτερικό άγνωστο μεν από πού, αλλά τα μεγάλα χρηματικά εμβάσματα γίνονταν μέσω ελβετικών και σουηδικών τραπεζών. • Δεν είναι άγνωστος ο ρόλος του στρατιω- τικού επιτετραμμένου των ΗΠΑ στη Γερμανία και του Hanfstaengl (γνωστός με το ψευδώνυμο «Putzi») απόφοιτος του Χάρβαρντ για την ανά- δειξη του Χίτλερ ως πολιτικού. • Αποτελούν ψιλά γράμματα το πώς υλοποι- ήθηκε η στρατηγική των ΗΠΑ για τον πλήρη έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Γερμανίας και πώς η Federal Reserve System (FRS) των ΗΠΑ και η Τράπεζα της Αγγλίας είχαν χρηματοδοτήσει ουσιαστικά τον Παγκόσμιο Πόλεμο. • Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον πώς και γιατί οικοδομήθηκαν οι σχέσεις μεταξύ Μόργκαν – Νόρμαν – Σαχτ και ο ρόλος που είχαν διαδραματίσει στις χρηματιστηριακές εξελίξεις στη δι- άρκεια του Μεσοπολέμου. Εκεί στην αμερικάνικη πρεσβεία σίγουρα κάποιοι θα γνωρίζουν κι αν δεν γνωρίζουν τις σχετικές προσωπικότητες είναι καλά να το ψάξουν. • Είναι γνωστός επίσης ο ρόλος των τραπε- ζών του Ομίλου Μόργκαν μέσω του Σχεδίου Ντάουες (Αμερικανός τραπεζίτης και διευθυντής μιας από τις τράπεζες του Ομίλου Μόργκαν), που προνοούσε δανεισμό της τάξης των 200 εκ. δολαρίων της εποχής εκείνης για τη Γερμανία. • Ήταν τελείως τυχαίο γεγονός ότι το σύνολο των ξένων επενδύσεων στη γερμανική βιομηχανία (1924 – 1929) έφθασε τα 63 δις χρυσά μάρκα, από τα οποία το 70% προερχόταν από τραπεζίτες των ΗΠΑ, ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό εξα- σφάλιζε ο Όμιλος Τραπεζών Μόργκαν. • Ο δε τερματισμός της δανειοδότησης της Γερμανίας από την FRS των ΗΠΑ και τον τρα- πεζιτικό όμιλο Μόργκαν προκάλεσε στη χώρα τραπεζιτική κρίση και ύφεση στην οικονομία, που σε συνδυασμό με τις τεράστιες χρηματικές εισφορές στο ναζιστικό κόμμα από τους «γερμανικούς» κολοσσούς «Thyssen & Co», «I.G. Farbenindustri» και τον «Βαρόνο του Άνθρακα» Kirdorf, υποβοήθησαν τον Χίτλερ να εισέλ- θει στη μεγάλη πολιτική. • Σίγουρα για κάποιους δεν λέει τίποτε η συ- νάντηση του μεγαλοχρηματιστή Νόρμαν με τον Χίτλερ (Γενάρης 1932), στην οποία παρευρίσκο- νταν και οι Αμερικανοί πολιτικοί αδελφοί Ντάλας. • Είναι επίσης «άγνωστη» πτυχή ότι ο επικε- φαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας σε επίσκεψή του (Μάιος 1933) στις ΗΠΑ εξασφάλι- σε για τους ναζιστές δάνειο της τάξης του ενός δις δολαρίων, ενώ λίγο αργότερα στο Λονδίνο εξασφάλισε αγγλικό δάνειο δύο δις δολαρίων. • Σάμπως και δεν υπήρξαν οι σχέσεις και οι δοσοληψίες της «Farbenindustri» με τη «Στάνταρτ Όιλ» των Ροκφέλερ. • Ποιο ρόλο αλήθεια διαδραμάτισε η Γουόλ Στριτ στη χρηματοδότηση για τη δημιουργία του «Τραστ του Χάλυβα» στη Γερμανία μέσω της τρά- πεζας «Dillon Reed & Co». Υπάρχει λοιπόν πληθώρα νημάτων ακόμα που καταδεικνύουν την οικονομική ενίσχυση της ναζιστικής Γερμανίας από τους χρηματιστη- ριακούς και βιομηχανικούς κύκλους των δυτι- κών χωρών, που έχουν άμεση σχέση με την προ- ώθηση της ακολουθούμενης πολιτικής κατευ- νασμού, στόχος της οποίας ήταν η χρησιμοποίηση του ναζισμού και της χιτλερικής στρατιωτικής μηχανής για τη διάλυση του πρώτου σοσια- λιστικού κράτους και την εξαφάνιση του μπολσεβικισμού από προσώπου γης. Επομένως πρέπει να είναι διπλά προσεκτικοί όσοι ελαφρά τη καρδία υιοθετούν και ανα- παραγάγουν τις παραχαράξεις και διαστρεβλώσεις ιστορικών γεγονότων σε μια προσπάθεια να συκοφαντήσουν και να αλλοιώσουν την ιστορική αλήθεια γιατί το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και μετατρέπεται σε μπούμερανγκ εναντίον αυτών που το πρεσβεύουν. Είναι λοιπόν γι’ αυτό που στην προκειμένη περίπτωση η σιωπή… δεν είναι χρυσός.